هر چه در خاطر من بود فراموشم شد ، جز خيال تو كه هرگز نرود از يادم...

ای سراپا همه ناز رفتنت را به خدا آمدنی نیست دگر تو نخواهی آمد بی جهت منتظر معجزه ام ...

چه بی تابانه میخواهمت ای دوریت آزمون تلخ زنده بگوری (احمد شاملو)

از با تو بودن برايم عادتي ساختي كه بي تو بودن را باور نميكنم.

میگن دوری و دوستی ، اما سخته زنده بودن وقتی دوری و نیستى!

حضور آرامت مدتها ست در كنارم نيست... ولي ياد تو مهمان هميشگي قلبم است

حالم را پرسیدند : گفتم رو به راهم ..... نمی دانند رو به راهی هستم که تو رفته ای ... !!!

حکم فراموشیت را آوردند ، ولی به باد “مهربونی هایت” امضا نکردم . . .

هر چند نمیدانم خواب هایت را با که شریک میشوی ، اما هنوز شریک تمام بیخوابی های من تویی

امشب از آن شب هایی است که دلم هوای آغوشت را کرده افسوس که جز پاهای بغل کرده ام مهمان دیگری ندارم

صدای جیرجیرک ها به گوش می رسد سکوت را نوازش می دهند و جای خالی آدم های شب نشین را با نگاهی معصومانه پر می کنند

همره باد سر پاییزی سرنوشت من و و تو گشته جدا رهسپاری عشق من اکنون میسپارم تو را به دست خدا

دنیا مثل پاییزه هم قشنگه هم غم انگیزه قشنگیش به خاطر تو و غم انگیزیش به خاطر دوری تو

به سراغ من اگر می آیید با پتک و تبر بیایید! مسابقه است! برسر شکستن چینی نازک تنهایی من...!

خواهم بود...گرچه تو رفتي و دل تنها شد...گر چه اين عشق بدون تو غمي بر ما شد