از دوريت چه دارم؟ غيراز دلي شكسته / ذهني هميشه ابري، فكري هميشه خسته

به کامِ این دنیا، تو دود شدی و من خاکستر ...

نه اینکه نخندم...نه! اما به نیامدن همیشه ی نگاهت قسم تمام خطوط این خنده های خواب آلود با های های گریه های شبانه از رخساره ی خسته و خیسم پاک میشوند!

گل من!
كاش از اين فاصله حس ميكردي لحظه هايم همه از دوري تو دلگيرند

يكي مي پرسد :
اندوه تو از چيست ؟ سبب ساز سكوت مبهمت كيست ؟
برايش صادقانه مي نويسم : براي آنكه بايد باشد و نيست

چشم هاي من از دوريت اكنون مثل آسمان بارانيست ابرها مي بارند و آرام مي شوند اما چشم هايم مي بارند و بيقرار تر مي شوند كاش تا ابرها آرام نشده اند بيايي

دوري پايان عشق نيست ، انگار قشنگترين غم دنياست ، ازت دورم اما به يادتم!

مردن و گم شدن از ماست،نه از فاصله ها...
دل از اینهاست که تنهاست نه از حادثه ها...
گرچه دیگر همه جا پر ز جدایی شده است، مشکل از طاقت دلهاست نه از فاصله ها...

رفتی اما خاطراتت شده جزئی از وجودم عاشق غریبه هایی کاش منم غریبه بودم

تو را در مثنوی پیدا نکردم. حضور دیگری پیدا نکردم. سرودم هر غزل تنها تو بودی. برایت ثانوی پیدا نکردم

براى او مينويسم او كه تنش بوى گلهاى سرخ را ميدهد براى او كه قلبش به وسعت درياست و قايق قلب من در آن غرق شد رفت و من تنهاتر از تنها شدم


سایه ام امشب زتنهایی مرا همراه نیست ، گر در این خلوت بمیرم هیچ کس آگاه نیست ، من در این دنیا بجز سایه ندارم همدمی ، این رفیق نیمه راهم گاه هست و گاه نیست.

درويش كوچه هاي تنهاييم كاسه ي مرا گدايي مرا سكه ي نگاه تو كافيست

ای که مدت هاست با نیستی من همانم که تو با من زیستی ، رنجهایم را شنیدی باز هم عاقبت گفتی غریبه کیستی؟

قرارمون اين نبود ؛ قرار بود براي برقراري هم بكوشيم نه براي بيقراري . حالا كه از من دوري ؛ بدجوري بيقرارتم .