چندی است که بیمار وفایت شده ام , در بستر غم چشم به راهت شدام , این را تو بدان اگه بمیرم روزی , مسئول توی که من فدایت شده ام

غربت آن نیست که تنها باشی ، فارغ از فتنه ی فردا باشی غربت آن است که چون قطره ی آب ، در پی دریا باشی غربت آن است که مثل من و دل ، در میان همه کس یکه و تنها باشی ...

و من پنداشتم او مرا خواهد برد ، به همان کوچه رنگین شده از تابستان به همان خانه بی رنگ و ریا و همان لحظه که بی تاب شوم او مرا خواهد برد به همان سادگی رفتن باد او مرا برد. . . ولی برد ز یاد . . .

ای که مدت هاست با من نیستی من همانم که تو با من زیستی رنجهایم را شنیدی باز هم عاقبت گفتی غریبه کیستی؟

فكر تنهايى نباش تنهايى خودش تنهاست ، به فكر كسى باش كه بى تو تنهاست

بی تو پیمودن شبها شدنی نیست شبهای پرازدرد که فرداشدنی نیست گفتم که برایت بفرستم دل خود را افسوس که نامه دلم تا شدنی نیست.

بر دوش دلم بار غمت سنگین است / دور از تو همیشه قلب من غمگین است

در اين شبهاي تنهايي اگر اهى كشم زتنهايى تو را هيچ وقت ديگر شريك آه خود نميدانم

دیشب از دفتر عمرم صفحاتی خواندم تا به نام تو رسیدم لحظاتی ماندم، همه ی دفتر عمرم ورقی بیش نبود، همه در دفتر من حسرت دیدار تو بود.

هر کس که دلی داشت به دلدار سپرد
این دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز

هوس کرده ام خوب نباشم شاید حالم را بپرسی....

سالها پرسیدم از خود کیستم؟ آتشم، شورم، شرارم،چیستم؟ دیدمش امروز، دانستم کنون او بجز من ، من بجز او نیستم

ازعذاب بى تو بودن ، درسكوت خود خرابم
دورى از صورت ماهت هر نفس ميده عذابم

ازطرف اونی که تنهاست تنها اومده تنها میره تنهاش میزارن تنها نمیزاره تنها یه آرزو داره اونم اینه که تو تنهاش نذاری...

غمگين تر از زمستون پاييزه ، چون بهار رو نديده!
اما ؛ غمگين تر از اون منم كه خيلى وقته تو رو نديدم...