چرا فراموش کرده ای
پیش از خوابت چراغِ خواسته هایِ سوزانِ مرا خاموش کنی؟
تو در من نشانی درخشان به جای گذاشتی برای پرندگانِ شکارچی...

به آرزوهات قول بده!
قول رسیدن...

من یک جوان عاشقم ای دختر مومن،
بدجور قلب خسته من باورت کرده است!
از بس که بستی روسری را طرح لبنانی،
بِیروت هم روی سرش تاج سرت کرده است!

ميدانی جانم!
صبح ها همين كه
صدایِ سوت کشیدنِ کتری رویِ اجاق را بشنوی،
بویِ نانِ سنگکِ تازه يِ صبحِ زودِ پدر به مشامت برسد،
و صدايِ صبحانه حاضر کردنِ مادر از آشپزخانه بیاید،

يا وقتی عطرِ قرمه سبزی هايِ ظهرِ جمعه اش تويِ خانه ميپيچد و هوش از سَرت ميبرد،
همين كه چشمت ببينتشانُ
گوشَت نفس هايشان را بشنود،
همین که آغوشِ گرمشان را لمس كنیُ
بگویی "چقدر دوستشان داری"
يعنی "صبحت بخير" شده!
جمعه و شنبه اش فرقی نمیکند،
صبح هایِ بودنشان همیشه بخیر می شود ...

پسر باس قدش بلند باشه
پسر باس چشم و ابرو مشکی باشه
پسر باس بشینه رو به رو ی عشقش بگه خانومم من حاضرم هرچی دوس داری غر بزن
پسر باس عاشق مامانش باشه
پسر باس شلخته باشه
پسر باس مغرور باشه

واز همه مهمتر
پسر باس
مرد باشه و رو ناموسش غیرت داشته باشه

به افتخار همه ی بابا ها و داداشا

اگه واسه کسی بخوام چیز خوبی آرزو کنم فقط میگم ایشالا گرفتار سه چیز نشی: دادگاه، بیمارستان، آدم لاشی

فقط اولین دوست داشتن درد دارد! 
همانی که وقتی میرود
نمیدانی چطور به دلت بفهمانی
که محاسباتت غلط از آب درآمد...
چطور بگویی نشد
که نشکند
نریزد...

بعد ها دوست داشتن هایت
نه به قوت قدیـم است
نه دردناک 
جوری علاقمند میشوی
که رفتن را به طورِ پیش فرض
روی تنظیماتِ دوست داشتنت خواهی داشت...

دوست میداری
اما اگر چنـد بار آنی بشود که نباید
حرفی بزند که بهم بریزدت
دوست داشتنت بر حسبِ تنظیمات
به نداشتن میل میکند
بهتر بگویم
دوستش خواهی داشت
اما اهمیتی ندارد داشته باشی اش یا نه!

اینجاست که میفهمی
دوست داشتنت
پوست کلفت کرده!
دیگر آنی نیست که با این رفتـن ها بلرزد
میفهمی چه میگویم؟
پوسـت کلفت میکند ...

يادمان باشد نگفته ها را می توان گفت
ولی گفته ها را نمی توان پس گرفت
چه سنگ را به کوزه بزنی چه کوزه را به سنگ،شکست با کوزه است
دل ها خیلی زود از حرف ها می شکنند
مراقب گفتارمان باشیم

‏کی میدونه این سخن "با آدم احمق بحث‌ نکن و هرچی گفت بگو شما درست میگی" از کیه؟

میخوام مریدش بشم ؛)

شاعرم شب ها برایت شعربافی میکنم
هر چه کردی با دلم دارم تلافی میکنم
چشم هایت دفتر شعر است و من هم ناشرم
صفحه صفحه پلک هایت را صحافی میکنم

باور کنید آنقدَر سخت نیست
فهمیدن اینکه در زندگی یک نفر
اضافی هستید یا نه ..
هر انسانی هر چقدر هم که بگوید دوستتان دارد؛
دست بر قضا رفتارهایی از خود نشان می دهد که شما
به اضافی بودنتان یقین پیدا می کنید
اما آدمیزاد است دیگر..
گاهی دست به دامن دروغ هایی می شود که
خودش هم از بازگو کردنشان خجالت می کشد
اما همان ها را برای قانع کردن خود استفاده می کند..
و با این کار باز هم
می ماند ، دور و برِ کسی که یک درصد هم مایل به بودنش
نیست..
گاهی قبولاندن این موضوع به خودمان آنقدر سخت
می شود که حاضریم یک عمر پشیمانی را
بپذیریم تا لحظه ای به ترکِ آن شخص فکر نکنیم..
راستی ،
آدمیزاد چه موجود احمق و سخت جانی است !

‏رفتم خانه ی سالمندان
یه پیرزن بهم گفت؛
ننه تهران کرج هنوز ترافیکه.

بچه هاش نمیومدن سر بزنن میگفتن ترافیکه...
فدای ساده بودنت مادر...

شاید نشه به گذشته برگشت و از اول شروع کرد اما میتونیم همین الان شروع کنیم و یه پایان زیبا بسازیم...

پول یک مرد
هیچ وقت یک زن مستقل را
هیجان زده نخواهد کرد...

خوابم چه سبک
و ابر نیایش چه بلند
وچه زیبا بوته زیست
وچه تنها من !!!


سهراب سپهری