" فــردا آمــده اسـت و ایـسـتـاده اسـت
پــیــشِ رویِ مـــن
مـی پـرسـد چــه مـی خــواسـتـی؟
بـا عـصـا او را کــنـار مـی زنـم
هــمـچـنـان
چـشـم دوخـتـه بـه دوردســت
مُـــنــتــظـــــــر ... ! "


, شهاب مقربین ,

ســـکــوت اســتـدلالـیـسـت کــه مـعـنـای دیــگری را بــه دوش مــیـکـشـد... گــاه بـغـض،فــریــاد،زنــدگی... و گــاه حـتـی مــرگ تــدریـجـی یــک رویــا،رویـــای داشـتـنِ . . .

اگر کسی رو خیلی دوست داری امتحانش نکن که ببینی اون چقدر دوستت داره !
.
.
اول خودتو امتحان کن، ببین تحملش رو داری بفهمی دوستت نداره؟

بــه دل هـم نـشـسـتـیـم
و عـاشـق شـدیـم !

هـمـچـون چـهـره ی مـاه
کـه بـه دل بـرکـه مـی نـشـیـنـد
و هـیـچ دسـتـی
تـوان بـیـرون انداخـتـن َش را ،
نــدارد ...... !!

چه خوش خیال است..فاصله را میگویم..به خیالش تورا از من دور کرده..نمیداند جای تو امن است اینجا در میان قلب من !!!!!!!!!!!!!!

وقتي چشمات تو چشماش ميوفته و هيچكاري نميتوني بكني
احساس ميكني داري خفه ميشي و هيچ حرفي نميتوني بزني
اونجاست كه از خودت بدت مياد اونجاست كه پيش خودت فكر ميكني
كاش منم مث خيليا بودم
ميرفتم راحت حرف دلمو بهش ميزدم
رفقات فك ميكنن مغروري اما غرور نيست وقتي اونو ميبيني نفست بند مياد توان حرف زدن نداري
دعا كنين يه روزي قفل زبونم وا بشه و برم بهش بگم چقد دوسش دارم

آدم های امروز...چگونه هستند؟.
به خودش زحمت نمیدهد یك نفر را كشف كند ،
زیبایی هایش را بیرون بکشد ،
تلخی هایش را صبر كند ...
آدمهای امروز،
دوستی های كنسروی می خواهند
یك كنسرو كه درش را بـاز كنند ؛
بعد ...یک نفر،
شیرین و مهربان،
از تویش بپرد بیرون !
و هی لبخند بزند
و بگوید :" حق بـا توست " ...
" حق بـا توست " ...

اِنـــقدر دوست دارَم کــــه بعـــضی موقـــع یادم میــره دوســم نداری .

بهانه هم اگر میگیری بهانه مرا بگیر .....
من تمام خواستن را وجب کرده ام!
هیچکس
اندازه من عاشق تو و بهانه هایت نیست......!!

هیچ وقت درعشق لجبازی نکنید مطمئن باشید فقط از لجبازی شما دیگران سود می برند..

به كجا می نگری ؟
بودنت تنها نيست،
تو خدار را داری و من آرامش چشمان تو را . . .

پرنده ها یارِ هم می شوند
با هم می پرند
آدم ها بار هم می شوند
از هم می بُرند !

عاقبت بند سفر پایم بست
می روم، خنده به لب، خونین دل
می روم از دل من دست بدار ای امید عبث بی حاصل

بخدا غنچه ی شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله ی آه شدم، صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید

ناله می لرزد، می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
از تو، ای چشمه ی جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من