بــــــاید فرامــــــــــوشت کنــــــــــم...
چندیست تمــــــــرین می کنم...
من می توانـــــــــــم ! مــــــــــــی شود !
آرام تلقــــــــــــین می کنم...
حالم ، نه ، اصلا خوبــــــــــ نیست ....تا بعد، بهتـــــــر می شود ....
فکــــــری برای این دلِ آرام غمگین می کنم
من می پذیرم رفتــــــــه ای و بر نمـــــــــی گردی همین !
خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم...
کم کم ز یــــــــادم می رویـــــــــــ...
این روزگار و رسم اوست !
این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم...