گفته بودم
قصه‌ی اینهمه تنهایی‌ات را
برای هر گلی از گلهای باغ مگو؛
گلها
حدیث ایستاده مردنِ سرو را
کمتر باور می کنند.

خيلي سخته كه ببيني يه آهو اسير پنجه هاي يك شير شده ولي تلختر از آون اينه كه ببيني يه شير اسير چشماي يه آهو شده

وای بر من,تو همانی که امیدم بودی؟
تو همان چشم سیه,دلبر افسونگر من؟
هر چه کوشم مگر این حادثه باور نکنم
میدود یاد خطاهای تو در باور من

کاش میشد عاشقی را فریاد زد
بغضم که هیچ دلم هم ترکید

نمیدونم چرا توی هرکاری هی دست دست میکنم انقدر دست دست کردم که دستشو کس دیگه دست گرفت

دلم برای خودم سوخت.. وقتی صدایم کردی شما!!!!ا

من و تو دست در دست هم خواستیم آغاز کنیم بودن را

پس چرا قصه اینگونه شروع شد؟

یکی بود یکی نبود!!!...

دردناکتر از یه درد نداشتن یه همدرده...

گاهی دست خودم را می گیرم می برم هوا خوری
یاد تو هم که همه جا با من است...
تنهایی هم که پا به پایم می دود
می بینی؟وقتی که نیستی هم جمعمان جمع است

ساعت هم مست کرده
مثل من...
مانده است روی وقت قرارمان
فراموش کرده که رفته ای
عجب عالمی است مستی...

تا يادت مي كنم باران مي آيد نميدانستم لمس خيالت هم وضو ميخواهد.

گاهی کسی باید باشد که تنگ در آغوشت بگیرد و بگذارد اشکهایت سرازیر شود و آرام در گوشت زمزمه کند: دیوونه من باهاتم

بارانی ات را بپوش و در آغوشم بگیر...
ابر ابر گریه دارم

زندگی " باغی " است که
با عشق "باقی" است !
مشغولِ "دل" باش نه"دل مشغول" !
بیشتر "غصه های ما" از "قصه های خیالی" ماست !
پس بدان
اگر "فرهاد"باشی
همه چی شیرین است !

تو نمیدانی برای گذر از دوستت دارم به دوستت داشتم چه زجری کشیدم...