هرکه در عشق تو گم شد از توپیدا می شود/قطره ناقابل دل از تو دریا می شود

نه نرو ، صبر کن ، قرارمان این نبود ، باید سکه بیاندازیم
اگر شیر آمد تردید نکن که دوستت دارم
اگر خط آمد مطمئن باش که دوستت دارم
صبر کن سکه بیاندازیم ، اگر دوستت نداشتم آن وقت برو . . .

سلام اي يار دور از ما نشسته،سلام اي بدتر از ما دل شكسته،سلام اي آشنا همچون غريبان،سلام اي عشق من اي بهتراز جان، سلام خورشيد من در روز سردم،سلام اي مرهم و داروي دردم،سلام كردم نگي در ياد ما نيست:سلام كردم نگي اهل وفا نيست.

قهوه ي تلخ عشق را
شكر مي ريزيم
من هم مي زنم
تو هم مي زني
ناگهان تقدير …
همه چيز را …
بر هم مي زند…

خيلي وقتا بهم گفتن چرا ميخندي
بگو ما هم بخنديم ...
اما هرگز نگفتن چرا غصه ميخوري...
بگو ما هم بخوريم ...!

گاهي نياز داري به يه آغوش بي منت كه تو رو فقط و فقط واسه خودت بخواد... كه وقتي تو اوج تنهايي هستي ، با چشماش بهت بگه : هستم تا تهش! هستي؟؟؟

گاه دلتنگ ميشوم
دلتنگترازهمه دلتنگي ها
گوشه اي مينشينم وحسرت هارا ميشمارم
وباختن هاوصداي شكستن را،نميدانم من كدامين اميد را نااميد كردم وكدام خواهش رانشنيدم
وبه كدام دلتنگي خنديدم
كه چنين دل تنگم

بي وفا!
من و يادگاري هايت(غم و دلتنگي و تنهايي و خاطره ها)
اي ك مرا با يادگاري هايت تنها گذاشتي،برگرد ك من امانت دار خوبي نيستم.

تاميخواهم دستم را از
دستت جداكنم صبر
ميآيد،چقدراين عطسه هاى پائيزي رادوست دارم_!

دﯾﮕﺮ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﻤﺮاﻩ "اول" ﻧﯿﺴﺘﻢ،اﯾﻦ روزﻫﺎ .اول راﻩ، ﻫﻤﻪ ﻫﻤﺮاﻫﻨﺪ ...اﯾﻦ روزﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﻤﺮاﻩ "آﺧﺮ" ﮔﺸﺖ
قبول داريييد!؟

تـــ ـــرکـت کـــ ـرده ؟؟؟
شــب هــ ـا به یـــ ـادش گـــــ ریه میـ ـکنــــ ی؟!
نـــ اراحــــت نبــ ــاش ....
یـــ ـه روز تـــ ـو تنهــــ ـا آرزوی زنــــ دگیـــ ـش میشـــ ی!!
ایــ ـن بـــ ـدتــــ ـرین انتقــ ـامــ ـــه ....

کاشهر روز جمعه بود وتا می توانستم دلتنگیم را بر گردن غروبش بیندازم...

این روزها، کافه ها، ما آدم های تنها
صندلی های کنار پنجره ی کافه ها زودتر از بقیه ی صندلی ها پر می شه.کسی می آد، نگاهی به دور و برش می کنه. کیفش رو روی صندلی کنار دستش می ذاره. می شینه و نگاه می کنه از پنجره به بیرون.
کافه هایی که میزهاشون رو تکی چیدن، شلوغ تر از همه ی کافه های دو و چند نفره اند. آدم های تنها، این روزها بیشتر از قبل منتظر شنیدن ربنان تا سر سیگارشون رو سرخ کنند. کافه ها... کافه ها... کافه ها...
کافه های این روزهای این شهر، نیاز به میزهای بزرگ مربعی ندارن. نیاز به میزهای گرد مجلسی ندارن. نیاز به میز ندارن. ای کاش آدم های خوب این شهر نذر پنج شنبه ی این هفته شون رو، توی کافه ها ادا می کردن. خرما و آش رشته و حلیم و حلوا رو به تموم آدم های تنهای کافه نشین می دادن.

همیشه باید کسی باشد
تا بغض‌هایت را قبل از لرزیدن چانه‌ات بفهمد
باید کسی باشد...
که وقتی صدایت لرزید بفهمد
که اگر سکوت کردی، بفهمد...
کسی باشد که اگر بهانه‌گیر شدی بفهمد
کسی باشد که اگر سردرد را بهانه آوردی برای رفتن و نبودن بفهمد
به توجهش احتیاج داری
بفهمد که درد داری که زندگی درد دارد که دلگیری
بفهمد کهش دلت برای چیزهای کوچکش تنگ شده است
بفهمد که دلت برای قدم زدن زیرِ باران
برایِ بوییدنش برایِ یک آغوشِ گرم تنگ شده است
همیشه باید کسی باشد همیشه...!

درد...
دیشب که نمیدانستم برای کدام یک از درد هایم گریه کنم کلی خندیدم . . .