این روزها، کافه ها، ما آدم های تنها
صندلی های کنار پنجره ی کافه ها زودتر از بقیه ی صندلی ها پر می شه.کسی می آد، نگاهی به دور و برش می کنه. کیفش رو روی صندلی کنار دستش می ذاره. می شینه و نگاه می کنه از پنجره به بیرون.
کافه هایی که میزهاشون رو تکی چیدن، شلوغ تر از همه ی کافه های دو و چند نفره اند. آدم های تنها، این روزها بیشتر از قبل منتظر شنیدن ربنان تا سر سیگارشون رو سرخ کنند. کافه ها... کافه ها... کافه ها...
کافه های این روزهای این شهر، نیاز به میزهای بزرگ مربعی ندارن. نیاز به میزهای گرد مجلسی ندارن. نیاز به میز ندارن. ای کاش آدم های خوب این شهر نذر پنج شنبه ی این هفته شون رو، توی کافه ها ادا می کردن. خرما و آش رشته و حلیم و حلوا رو به تموم آدم های تنهای کافه نشین می دادن.