هیچ نغمه ی موزونی روح پرورتر و دلنشین تر از کلمه مادر وجود ندارد .
هر کی موافقه لایکو بزنه ...

اشــــتباه مــی کــنند بــعــضیـــها کــه اشـــتباه نمـــی کننـــد !!
بـــاید راه افتــــاد ...
رفتــــن هیــــچ ربــــــطی بـــه رسیــــدن نــــدارد ...

بايد اعتراف كنم آزادي واقعي يعني اين كه،

"مهم نيست بقيه به چي فكر ميكنند!!"

آشنا کردن افراد با هم دست ماست....
اما جدا کردنشان نه...
پس بیشتر مواظب باشیم زمان آشنا کردن ها ...

روزی که این عکس ۲ نفره را گرفتیم ،
نمی‌دانستیم کدامیک از ما آن یکی را
با چشم‌هایِ خیس تماشا می‌کند !!

زیر بارانم بی چتر …
تنها بینی سرخم لو میدهد
مرا که باریده ام همراه ابرها
اما…
تابلوی قشنگی شده ایم : من و جاده و باران !!

شعرهایم سپید بودند و سیاهشان کرده ای
موهایم سیاه بودند و سفیدشان کرده ا ی
برف زمستانم را سیاهِ سیاه کرده ای
در قفس هر چه بود رهایشان کرده ای
به جز پرنده ای که خود سیاهش کرده ای
در این سیاهی چه دیده ای ؟
که زندگی را بر همه تباه کرده ای
کم مانده بود جان من
که در بازار سیاه حراجش کرده ای

تنگــــــــــ هر غروبــــــــــ بارانـــــی

دل مــــن

خســــــــته از کوچه های دلتنگــــــــــی

خیس ِ یاد تــــــــــو

به خانــــــــه بر می گردد

به خانــــــــه

پیش عطر تــــــــــــو

و انتظـــــــــــــار من . . . !

(((مادر )))
به جرم اینکه بهشت زیر پایشان هست دنیای خود را جهنم کردند !!!

بــهـشـت مــی تــوانــد کـسـی بــاشد کــه دوسـتـش داری، کـسـی کــه دوسـتـش داری مــی تــوانــد بـهـشـت بــاشـد و مـهـم نـیـسـت اگـر غـروب هــا بـه جــای نــهر هــای شـیـر و عـسل بــا قــرصـی نـان تــازه بــه خــانــه بـیـایـد . . .

میدونین چرا موقع دعا کردن دستامونو میبریم بالا ؟؟
یعنی خدایا خسته شدم ...
بغلم کن ...

وﻗﺘﯽ ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﻢ ﻗﺮﺍﺭﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ ﺑﺪﯾﻢ ؛ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﯽ ﻣﯿﭽﺴﺒﯿﻢ ﺑﻬﺶ؛
ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ مطمئن ﺷﺪﯾﻢ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﯽ ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ ؛
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﺟﻔﺘﮏ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ؛
ﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻪ تخیلی ای آﻓﺮﯾﺪﯼ ﺧﺪﺍ !!!

خدایا ...
هیچگاه از تو نخواهم خواست که به بلا و امتحان و مصایب دچارم نسازی ؛
خونم که از دیگران رنگین تر نیست ...
ولی از تو میخواهم که صبر و توانش را به من عطا کنی و باز هم در کنارم بمانی ...
از یاد نمی برم که :
همیشه توجه اطرافیان به ما ، در زمان بیماری بیشتر از زمان صحت ماست ...
تو که جای خود داری ...
دیگر نامش بلا نیست ،
نامش عطا ست ...
توجه ات را که بیشتر کند ...

ســلامتــی مــادر کــه وقــتی بهــش میگــی: "مــامــان دعـــا کــن واســـم"
مــطمـئنی که حــتی اگــه هــمه عالـــم و آدم هــــم جمـــع بشـــن کــه نــذارن...
آخـرش "دعــــای مـــادر" کـار خودشــو میـــکنه

ســلامتــی پــدر کــه وقتــی میگــه: "نگــران نبــاش درســت میــشـه"

هــم "درســت" میشــه

هــم دیـگـه "نـگــران" نیـسـتی...