تیغه تبر همیشه سهم ساقه های من بود
توشب تلخ جدایی قشمتم تنها شدن بود
میدونستم که زمستان ختم قصه درخته
اما تنهایی شکستن خیلی سخته خیلی سخته

وقتی با خاطره ی ِ یک بوسه زنده ای ...
فراموشی خیانت است ...

درویش را نباید برگ سرای سلطان
ماییم و کهنه دلقی کتش در آن توان زد
اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند
عشق است و داو اول بر نقد جان توان زد

راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
شعری بخوان که با او رطل گران توان زد
بر آستان جانان گر سر توان نهادن
گلبانگ سر بلندی بر آسمان توان زد

اگر چه حسن فروشان به جلوه آمده اند
کسی به حسن و ملاحت به یار ما نرسد
به حق صحبت دیرین که هیچ محرم راه
به یار یک جهت حق گزار ما نرسد

خوش بود گر محک تجربه آید به میان
تا سیه روی شود هر که در او غش باشد
خط ساقی گر از این گونه زند نقش بر آب
ای سیا رخ که به خونابه منقش باشد

دلنشته ی دوستم:منتظرم منتظرم اویی که فکر امدن نیست...........دلنوشته ی خودم :تو با من چه کردی یه دریای آبی تو نگاهت هست که من درگیر اون رویاشم............. بزن لایکو تا شارژ شیم یه دلنوشته ی دیگه براتو ن بفرستیم.....

غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل
شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد
هر کو نکند فهمی زین کلک خیال انگیز
نقشش به حرام از خود صورتگر چین باشد

کی شعر "تر انگیزد خاطر که حزین باشد
یک نکته از این معنی گفتیم همین باشد
از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار
صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد

عشق ِ ما
شبیه عکسی‌ست
که دست عکاس ،‌ بر اثر یک “اشتباه” می لرزد
و عکس برای همیشه
تار می افتد !

وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم
بند را برگسیلیم از همه بیگانه شویم
جان سپاریم دگر ننگ چنین جان نکشیم
خانه سوزیم و چو آتش سوی میخانه شویم

خیلی دوستت دارم اما نمیدونم “خیلی” رو چطوری بنویسم که خیلی خونده بشه ؟؟؟

ﺁﻫــﻨﮓ ﮐــﻠـﺎﻣــﺖ ﻭﻗــﺘﯽ ﺑــﺎ ﺩﯾـﮕــﺮﯼ ﺳﺨــﻦ
ﻣﯿﮕــﻮﯾــﯽ؛
ﺑــﺮﺍﯾــﻢ ﺳــﻪ ﻧـــُﺖ ﺩﺍﺭﺩ :
" ﻣــﯽ ﻟـــﺎ ﺳـــﯽ "

هرچه اید به سرم باز بگویم گذرد
وای از این عُمر که با “میگذرد” میگذرد

نمـــی‌ دانمـ چه ســـرّی دارد!❣
اسمـــ كوچكــمـ هــزار بار همـ گفته شود...❣
اما به پــــ ـای یكـ بار گُفتنـ تـو نمی‌ رسد... ❣