امشب بعد از 2 ماه دیدمش.خیلی زیبا و باوقار شده بود،انگار دوری از من بهش ساخته،درسته بعضی وقتا ادم از دست کسی که دوسش داره ناراحت می شه اما تنفر بوجود نمی یاد مثل مادری که با اینکه بچش بهش بد می کنه و می ذارتش خانه ی سالمندان اما باز دوس داره بچشو،مثل خدا که قوربونش برم ما تو این ماه مبارک هم که اذیتش(گناه) می کنیم باز دوسمون داره.پس بیاین از هم کینه به دل نداشته باشیمو همدیگرو ببخشیم همینجور که ماه مبارک تموم می شه عمر ما هم تموم می شه.بیان با شادی و در کنار عشقمون دنیارو ترک کنیم
لایک نمی خواد،برین آشتی کنید...
شادیهایم هدیه به تو،کم بودنش را بر من خورده مگیر،این تمام سهم من از این دنیاست...