من نمي فهمم چرا هيچ کس نمي نويسد از " مردهــا "‌از چشم‌ها و شــانه‌ها و دستهايشــان از آغوششان از عطر تنشـان،از صدايشــان از دلگرمي هايشان ...پررو مي شوند؟‌خب بشوند ...

مگر خود ما با هر دوستت دارمي تا آسمـان نرفته ايم ؟‌ مگر ما به اتکــاء همين دست ها ‌همين نگاه ها ‌ همين آغوشهـا، در بزنگاههاي زندگي سرِپا نمانده ايم؟...‌ من بلد نيستم در سـايه، دوست داشته باشم
من مي خواهم ‌ خواستنم گوش فلک را کر کند ‌
بي همتــاست " مَــــــرد ِ من " همـــه بدانند
من مي خواهم
مَردَم بداند دوستش دارم