یـکی از فـانتزیام ایـنه کـه...
عـشقم بـهم خـیانت نـمیکرد...
مــیبردمـش شـمال...
تـو یـه جـای سـرسـبز یـه عـکسه دونـفره ی خـوشـگل بـا هـم مـینداختیم...
بــعد ِ پـنجاه ســــــــال...
وقـتی پـیر شـدیم...
یـه روز کـه نـشستیم تـو خـونـه نـگاه کـنیم بـه تـابلوی عـکس روی دیوار...
عـشقم زل بـزنه تـو چـشام و بـگه:
هـنوزم عـینه اون مـوقع دوسـتت دارم!!!
بـعدش کـلی قـربون صـدقـه ی هـم دیـگه بـریم ...
بعــد پـاشیم دوتـایی با عـصا لـنگون لـنگون بـریم عـکاسی...
بـه عـکاس بـگم یـه جـمـله زیر ِ این عـکس بـرام حـک کُن...
عـکاس بـگه چـه جـمله ای؟؟؟
بـــگم:
ای عــــــکس...
تــویـی مــارا،شــــاهـــد بـر جـــوانـی...
مــــــا پـــــیـــر شـــدیم لـــیک تـو فـرخنده بـمانی..؟؟!!!