پـــــا بـــــه پـــــایِ کـــودکــی هایم ، بــــیا
کفش هایت را ، به پا کن تـــــا بـــــه تـــــا
قـــــاه قـــــاه خـــــنده ات را ، ســـــاز کن
بـــــاز هـــــم بـــــا خنده ات ، اعجـــاز کن
پـــــا بـکوب و ، لـــــج کن و ، راضـی نشو
بـــــا کسی جـــــز عشــــق ، همبازی نشو
بچه هـــــایِ کـــــوچـــــه را هــم ، کن خبر
عـــــاقلـــــی را ، یــک شب از یـــــادت ببر
خـــــالـــــه بـــــازی کن ، بــه رسم کودکی
بـــــا همـــــان ، چـــــادر نـــــمازِ پــــولکی
طـــــعمِ چـــــای و قـــــوریِ گــــل دارمــان
لحـــــظه هـــــای نـــــابِ بـــــی تــکرارمان
مــــــادری ، از جنـــــس بـــــاران داشتیم
در کـــــنارش ، خـــــوابِ آســــان داشتیم
یـــــا پــــــدر ، اســـــطوره ى دنـــــیای ما
قــــــــهرمانِ بــــــــاور زیـــــــــبای مــــــــا
قصه هـــــای هـــــر شبِ مـــــادربـــــزرگ
مـــــاجـــــرای بـــــزبـــــزِ قـــــندی و گرگ
غُـــــصـــــه، هـرگز فرصت جولان نداشت
خـــــنـــــده هــای کـودکـى، پایان نداشت
هـــــر کسی رنـــگ خودش ، بی شیله بود
ثـــــروت هـــــر بـــــچـــــه ، قدری تیله بود
ای شـــــریـــــکِ نـــــان و گـــــردو و پنــیر
همـــــکلاســـــی، بـــــاز دســـــتم را بـگیر
مـــــثل تـــــو، دیگر کسی یــــکرنگ نیست
آن دل نـــــازت ، بـــــرایـــــم تنگ نیست ؟
حـــــال مـــــا را، از کسی پـــرسیده ای ؟
مـــــثل مـــــا، بـــــال و پرت را چیده ای ؟
حـــــســـــرت پــــــرواز داری ، در قفس ؟
مـــــی كِشی مشکل ، در ایـن دنیا نفس ؟
ســـــادگـــــی هایت، بــرایت تنگ نیست ؟
رنـــــگ بـــــی رنگیت، اسیر رنگ نیست ؟
رنـــــگِ دنـــــیایـــــت ، هنوزم آبی است ؟
آســــــمانِ بــــــاورت، مهـــــتابــی است ؟
هـــــر کجــــایی، شـــــعرِ باران را بخوان
ســـــاده بـــــاش و بـــاز هم ، کودک بمان
بـــــاز بـــــاران، بـــــا تــــرانــه ، گریه کن
کـــــودکـــــی تـــــو ، کودکانه گـــریـــه کن
ای رفـــــیـــــقِ روزهـــــایِ گـــــرم و سـرد
ســـادگـــی هـــایـــم ، بـــــه سویم، بازگرد