وقتی انتخابش کردم، تنها یک دلیل داشتم:

به خاطر خدا، برای قلب امام زمانم

اما وقتی تاج بندگی ام شد

یکی یکی خوبی هایش را کشف کردم

حالا وقتی توی خیابان

یا هروقت یا هرجا که احساس می کنم لازم است رو بگیرم

با همه ی وجودم، برای وجودش شکر می کنم

و آرام در گوشش می گویم:

عزیزم! اگر تو را نداشتم چه می کردم؟

حالا وقتی کسی می پرسد:

واقعا چادرت را دوست داری؟

می ترسم دوست داشتن واژه ی نارسایی باشد

برای حس من نسبت به چادرم،

به تاج بـــندگی ام...