پست اخر

خیلی فکرکردم به این نتیجه رسیدم ادمی که تو دنیای واقعی جایی نداشته باشه تو دنیای مجازی ام نمیتونه داشته باشه واسه همین دیگه میرم پی کارم خسته ام ازهمه از همه چی بریدم دیگه دل نت اومدنم ندارم.این روزا خیلی داغونم کارم شده روزا گریه کردن حبس شدن تو اتاق باچراغ خاموش شبا تاصبح بیدارموندن و حسرت خوردن. این دنیا وادماش خیلی حسرت تو دلم گذاشتن.من که زندگی نمیکنم فقط هرروزم مثل روز قبل میگذره وبه سنم زیاد میشه ولی اندازه سنم زندگی نکردم واسه ادمی مثل من که دنیاش جهنمه این جهنم بااون جهنم فرقی نداره حداقلش دیگه اونجوری کسی مجبور نیست تحملم کنه .اگه نظری پستی چیزی دادم که باب میلتون نبود وناراحت شدین حلال کنید.من که دیگه به ته خط رسیدم شماها مراقب خودتون باشین دوستون دارم وبیادتونم هستم.(داداش حامد تولدت مبارک) درپناه حق.