سلام به همه دوستای تنهایی من...
احساس میکنم یه وظیفه و علاقه خاصی بهتون دارم تا هر شب نخونم پستاتونو نمیخوابم..همیشه براتون دعا کردم..اما ازتون یه خواهشم دارم..تا الان به این فکر کردین چقد برای عشق از دست رفته تون(که به نظر عشق نیست چون عشق اگه عشق باشه از دست نمیره)چقد غصه خوردید؟؟چه نتیجه ای گرفتید؟جز اینکه حال دلتون روز به روز بدتر شد و از همه چی افتادید چی شد..این روزای اخر ماه رمضون یه کم فکر کنین یه کم توکلتونو بالا ببرید...جز غصه خوردن میشه کارای دیگم کرد...شما ارزشتون بیشتر از این حرفهاس...شاد باشید و اروم../
(دوستای قدیم شاید یادشونه..من رشتم روانشناسیه..ترم دیگه درسم تمومه..کارمو تقریبا شروع کردم..تو یه گاهنامه ای..دوس دارم کمکتون کنم.برام دعا کنین!)