این آخرین ترانمه كه اسمتو توش میارم
دلیل شعرام روشنه اسمشو نفرت میذارم

بذار همه بهم بخندن شاید تو باورت بشه
غرور من شكسته شد این كه میخونه نقشمه

خلوت تو كوچیكه جا واسه ی من نداری
چقد تو راحت میتونی كه آدمو جا بذاری

باید كه باورم بشه كه عشق و نفرت یكیه
مرز جنون و عاشقی فاصله ی باریكیه

سرنوشت یعنی جدایی تهش یك نیاز مبهم
دیگه تعبیری نداره خواب دوس داشتن آدم............ هیچی نمیگم فقط اگه بدونی چقدر این شعر معنی داره و درکش کنی مثل من 1000 تا لایک میکنی