من و تو توی این دنیا یه درد مشترک داریم
دوتامون خسته ی دردیم، رو قلبامون ترک داریم
من و تو کوه دردیم و یه گوشه زخمی افتادیم
داریم جون میکنیم انگار رو زخمامون نمک داریم
تمومه زندگیمون سوخت، تمومه لحظه هامون مرد
هوای عاشقیمونو هوای بی کسیمون برد
من و تو مال هم بودیم، من و تو جون هم بودیم
خوره افتاد به جونمون، تمومه جونمونو خورد
من و تو توی این دنیا اسیر دست تقدیریم
همش دلهره داریمو با این زندگی درگیریم
نفس که میکشیم انگار دارن شکنجمون میدن
داریم آهسته آهسته تو این تنهایی میمیریم
شدیم مثله یه دیواری که کم کم داره میریزه
هوای خونمون سرده مثل غروبه پاییزه
تقاص چیو ما داریم به کی واسه چی پس میدیم
آخه واسه ما این روزا چرا اینقدر غم انگیزه!
(امین حبیبی)