یادمه بچه بودیم تو گذشته ی دور
اون زمان ک قلب ما پر بود از شادی و شو
روزی ک تورو دیدم موهاتو بافته بودی
با گل سفید یاس گلو بند ساخته بودی
بعد ازون روز قشنگ از خدا راضی شدم
از دم صبح تا غروب با تو همبازی شدم
چ روزای خوبی بود ولی افسوس زود گذشت
تا ی چشم بهم زدیم روزو هفته ها گذشت
یادمه روی درخت دوتا دل کنده بودیم
ساله بعد ازون کوچه ما دیگه رفته بودیم
شاید اون دل تا حالا خشکیده رو ساقه ها
شایدم بزرگ شده زیره بال شاخه ها!