چند شب پیش توی تاریکی مطلق اومدم لپ‌تاپم رو بردارم ببرم اتاقم، تو برگشتن ... جفت ساقه پام خوردن به لبه میز (این شانسه ما داریم آخه؟؟) بعدش مامانم ازم پرسیده صدا چی‌ بود، گفتم ساق پام خورد به میز، زده زیر خنده :(( از درد با چشم خیس رفتم اتاق
برگشتم که هدستم رو بردارم توی برگشتن دوباره جفت ساق پام خورده به همون میزه (نه واقعاً این شانسه؟!)... یعنی‌ می‌تونم بگم مامانم فقط منتظر همین لحظه بود، الان دو سه روز گذشته اما هنوز شاده
فدای هر چی‌ مادره بشم...

اما نگفته نماند از اون روز صبح هر کی‌ منو می‌بینه، با یه پوزخند نوستالژیکی میگه "پاهات چطورن؟"

من :((((((
پاهام :((((((
بقیه :ددددددی