اولین فانتزی من که خودم نوشتم اگه خوشتون بیاد بازم می نویسم
یکی از فانتزیام اینه که برم کشتی و تو 18 سالگی برم المپیک (از کشتی بدم می یاد ولی ورزش فردی دیگه ای به ذهنم نرسید ) بعد از اون تایمازف ببازم و آخر بازی کزارشگر بگه ولی از ارزش های این بازیکن چیزی کم نمیشه
بعد من تو رختکن نشستمو دستم رو پیشونیمه و دارم ملیح گریه می کنم بعد یهو مربی بیاد بگه قانون فدراسیون عوض شده و بازی ها رفت و برگشت شده و اگه این بازیو ببری قهرمان می شی بعد من دوباره برم رو تشک یه نگاه به تایمازف بندازم یه نگاه به تماشاگرا که نا امیدانه نگام میکنن بعد تایمازف یه نگاه تمسخرانه بهم بندازه یعد که بازی شروع شد تو یه حرکت ضربه فنیش کنم و همه متعجبن منم بدون توجه حولمو بندازم رو دوشمو تو افق محو شم :دی
اولین فانتزیمه که انقدر بلنده(همشو خودم نوشتم)