یکی از فانتزیام هم اینه که سال دیگه که میریم جام جهانی منم به عنوان بازیکن جوان و آینده دار وارد تیم ملی بشم بعدش بریم برزیل اونجا تو گروهی طوری بشه که اگه بازی آخر و ببریم بریم مرحله ی بعد در حین اینکه یک گل عقبیم و فقط ده دقیقه مونده من برم تو بازی (اولین بازی ملیم) یدونه گل بزنم و یه پاس گل بدم بعد ستاره ی بازی بشم و بریم مرحله بعد بخوریم به برزیل و از اول برم تو زمین و تا دقیقه ی هفتاد 1 بر 1 مساوی باشیم (البته اون یه گلم خودم زدما) بعد منو بکشن بیرون و ایران یه گل دیگه بخوره و حذف شه. بعدش رئال و بارسا استعدادمو ببینن بهم پیشنهاد بدن من برم رئال بعد اونجا دور از خونواده و تو غربت تنها بشم بعد افسردگی بگیرم (منم آدمم اینجور چیزا پیش میاد) نتونم بازی کنم اونا هم قراردادم و تمدید نکنن من برگردم ایران (نه پرسپولیس نه استقلال میرم تراختور) اینجا دوباره احیا بشم با تیم بریم قهرمان آسیا بشیم منم به عنوان برترین بازیکن آسیا شناخته بشم (البته همه ی بچه ها زحمت کشیدن ما با هم این افتخار و کسب کردیم) بعدشم بشم کاپیتان تیم ملی (الان خیلی وقت گذشته ها دوران آخر فوتبالمه قسمت های اضافی از جمله چندین قهرمانی لیگ برتر و حذفی چند دوره صعود به جام جهانی و ... رو حذف کردما) با هم قهرمان آسیا بشیم. بعدش بریم جام جهانی اونجا تو نیمه نهایی مغلوب حریف بشیم (خوب چیه مگه؟؟! همه ی تیم ها رو که نمیشه برد) بعدش خدافظی کنم. آخرشم این افقی رو که میگن پیدا نکنم همینجوری سرگردون بمونم .