آقا من یه روز جمعه تنهایی رفتم کوه(الان فهمیدین شکست عشقی خوردم یا بیشتر توضیح بدم؟)بعد هرچی دورو برمو نگاه میکردم هیشکی نبود. سکوت عجیبی بود. یه خورده خوف ناک بود ولی در عین حال آرامش بخش هم بود.خلاصه تا قله رفتم و اونجا نشستم و چون سکوتش ازارم میداد زدم زیر آواز و شهرام شکوهی خوندم:
ای دل....دل دیووووونه......کی قدر.......تورو میدوووووونه.....
خلاصه یه ده دقیقه ای خوندم و از اون طرف کوه داشتم سرازیر میشدم که دیدم سه چهار تا پسر جوون افتادن رو زمین ودارن سنگارو گاز میزنن!!!!!
اون لحضه ارزو کردم یه پهباد بیاد منو منهدم کنه تا بیشتر از این قهوه ای نشده بودم!!!!!!
از اون به بعد تصمیم گرفتم صدا خوشگلمو برا خودم نگه دارم!!!!!