امروز سر کلاس کامپیوتر یکی برام یه نامه فرستاد و خلاصه چت کردیم در حد لالیگا
میخوام شرح چت رو بنویسم براتون فیض ببرید!!
اون: اسم مامان فلانی رو بلدی؟؟
من: نه
اون: ئه پس کی میدونه؟ خیلی وضعیت خطرناکه
من: هاشمی دفتر دار مدرسه
اون: چه جوری مخشو بزنم شناسنامه بگیرم؟؟
من: وقتی ناظممون طبقه بالاس برو دفتر به هاشمی بگو ناظم کپی شناسنامه فلانی رو میخواد. ولله تو هم کله ات بوی قرمه سبزی میده ها! آخه بچه به تو چه!!
اون: وضعیت خیلی قرمزه! این راه حلت هم به درد نمیخوره. اگه ناظم از هاشمی پرسید چی؟؟
من: اونا اینقدر مشغولن که وقت سلام و خداحافظی هم ندارن چه برسه به این چیزا!
ولی سه تا پیشنهاد
برو سایت ثبت احوال رو هک کن
غده هیپوفیز ... رو با آمپول هک کن
... رو هیپنوتیزم کن و ازش حرف بکش!
اون: احمق باهات جدی حرف میزنم دهه! خوب یه راه حل درست بگو!
من: برو با خواهرش دوست شو اسم مامانشو از خواهرش بپرس
زنگ بزن به موبایل باباش و بگو از مدرسه زنگ میزنم و با تلفن مدرسه زنگ بزن که شماره مدرسه بیفته. بگو پروندتون گم شده. یه چندتا شماره ملی و اینا بپرش و آخر اسم مامانشو بپرس. باز اگه اسم باباشو میخواستی آسون تر می شد پیدا کرد.
چون مادر توی ایران نقش ارزشی و قضایی نداره به دست اوردنش سخته (چون اسم مادر توی ایران جنبه ی شخصی داره) (چه مفسر بزرگیم من)
ضمنا دیگه راه حلی به ذهنم نمیرسه وگرنه می گفتم. کرم ندارم که الکی جوهر خودکارمو مصرف کنم!! (اند دست و دل بازی!!)
البته یه راه حل به سرش زده که خیلی خطرناکه و منم نمیگم. اصلا به من چه!! من رازدار مردمم. این حرفا هم هیچ جا درز پیدا نکرد!!