آقا ما تازه رفته بودیم دانشگاه!
کلا ازون آدمهایی بودم که دبیرستان زیاد کرم میریختم و زیاد میخندیدم!
ولی تو دانشگاه نمیدونم چرا ناخودآگاه ادای این آدمهای سرسنگین و باشخصیتو به خودم میگیرم!
مثلا بزرگ شدم و دیگه مرد هستم
خلاصه یه روز کلی سرسنگین و باشخصیت، سرکلاس نشسته بودم و یه دفتر و یه خودکار دستم بود،حواسم به کلاس نبود و اصلا تو باغ نبودم!
بعد چند دقیقه یهو سرمو آوردم بالا دیدم همه دارن بهم نگاه میکنن(پسرا قه قهه دخترا پوزخند)
حالا نگو وقتی حواسم نبوده داشتم دفترم رو خط خطی میکردم و ترانه کودکانه ی خوشحال و شاد و خندانم رو زمزمه میکردم!
آقا خبر اینکار ما تو کل دانشگاه پخش شد و پاک آبرومون رفت!
حالا هم هر از چند گاهی یکی از دخترا با دوستاش سر راهم سبز میشن با لحن کودکانه میگن آفرین پسر گلم! در قندونو بلدی بخونی آهویی دارم خوشگله چی؟