بچه ک بودم وقتایی ک با دوستام وسطی بازی میکردیم..
اون موقع هایی که همه هم تیمیام شکست میخوردن و من باید تا ده تا جاخالی میدادم تا تیممو نجات بدم..
همیشه وقتی توپ بهم میخورد حتی اگه تیم حریفم متوجه نمیشد اعتراف میکردم...
وقتی بچه های هم تیمیم باهام چن مدت قهر کردن. فهمیدم باید دروغ بگم..
یکم بزرگتر ک شدم تو مدرسه با یکی دعوام شد و وقتی معلم پرسید کی بود ک دعوا کرده؟
بازم اعتراف کردم... وقتی کلی دعوام کرد فهمیدم ک باید پنهان کاری کنم..
به دبیرستان ک رسیدم.. بیرون از خونه دروغ گفتم.. تو مدرسه دروغ گفتم...
اما هرگز هرگز به خونوادم دروغ نگفتم...
چون هیچ وقت سر صداقت تنبیهم نکردن...