دگر از وحشت مرداب خودم دلگيرم ! بخدا منتظر فرصت يك تغييرم !
همچو يك خانه وكاشانه از ريشه خراب ! روبه ويرانيم وكس نكند تعميرم ! من اگر بركه صفت ماندمو دريا نشدم چه كنم اسير تقديرمو بي تقصيرم ! مگذاريد دگر بر سرراهم تله اي! من كه خود بي تله در دام خودم زنجيرم!

تو که میگویی مرا دوست داری چرا اشکهایم را پاک نمیکنی ، چرا دلتنگم نمیشوی و مرا صدا نمیکنی؟

ای کاش میدانستم، ای کاش میدانستم پس از مرگم اولین قطره ی اشک را چه کسی برایم میریزد و آخرین کس که مرا فراموش میکند کیست

من نه عاشق بودم ، نه محتاج نگاهي که بلغزد بر من ، من خودم بودم و يک حسه غريب ، که به صد عشق و هوس مي ارزد

کمی زود بود ولی دنیا گرفت
مادر بزرگ ....
پیر شدم

ازقــــــبل هم بایدحدس مـــــی زدم می روی
"رفـــــــتنــــ " همیشہ
حتی در دستور زبان فارســـی
"لــــــازمـــ" است...

ازچرخش این روزگار سیر شده ام از روز و شبم خسته دلگیر شده ام چرا مرگ مرا نمیگیرد در آغوش به خیالش جوانم به خدا پیر شده ام......

خدایا…دلواپسیهاشو ازش بگیر
عزیزم , کاش پیشم بودی
شاید……
شب بخیر نازنینم

هر که را دیدم خيانت کرد و رفت
هر که با من بود یار من نبود
هر که آمد بر دلم زخمی گذاشت
خود ندانستم از این غمها چه سود

می روم اما دلم جامانده است یک نفر در جاده تنها مانده است کور سویی میزند فانوس او چشم دل از رفتن وا مانده است!!!!

باید امشب بروم من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم حرفی از جنس زمان نشنیدم هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت

دلتنگی حس نبودن کسی است که تمام وجودت یکباره تمنای بودنش را میکند.

من به تو خنديدم
چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه ی همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك
لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت:برو
چون نميخواست به خاطر بسپارد
گريه تلخ تو را
ومن رفتم و هنوز
سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چه ميشد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت...

دوست دارم بمیرم و سیاه پوشت کنم تا اینکه زنده باشم و فراموشت کنم

وه چه دنیای پرازشور وشری است
مردمانش را نقاب دیگری است
عشق می ورزی خرابت می کنند
دوست می داری جوابت می کنند
کوه باشی استخوانت بشکنند
ناله باشی در دهانت بشکنند