مینویسم خاطرات با اشک اه/درشبی غمگین وتاریک وسیاه/ مینویسم خاطرات از روی درد/ تابدانی دوریت بامن چه کرد.

خوابيده بودم كابوس ميديدم ؛ از خواب بلند شدم تا به آغوشت پناه ببرم...
افسوس...
يادم رفته بود كه از نبودنت به خواب پناه برده بودم

اى معنى انتظار يك لحظه بايست ديوانه شدن به خاطرت كافى نيست؟
برگرد نگاهم كن و يك جمله بگو تكليف دلى كه عاشقش كردى چيست؟

چه مى شد اولين روز جدايى ، برايم تا قيامت شب نمى شد وجود پاك و سرشار از اميدت ، گرفتار سكوت و شب نمى شد

سياهى زير چشم هايم را دوست دارم... جاى پاى رفتن "تو" ست!

اشك هاى نيامدنت روى گونه هايم ماسيده ... نبوس! نمك گير ميشوى

من حسرت ديدار تو دارم به كه گويم / از بهر تو من ابر بهارم به كه گويم
غير از تو كسى را به خدا دوست ندارم / از نرگس چشم تو خمارم به كه گويم

مرا هر جور خواهى در به در كن جفايت را از اين هم بيشتركن بزن با عشق خود آتش به جانم ولى آتش نشانى را خبر كن

روزي اگر نبودم ، تنها آرزوي ساده ام اين است که زير لب بگويي: يادش بخير

يادت از خودت مهربون تره ؛ چون وقتى نيستى ، يادت هيچ وقت تنهام نميزاره...

هیچ دانی که دراین خلوت بیرنگ سکوت اگر از تو یادی نکنم میمیرم...

هيچ وقت رو ديوار دل كسي يادگاري ننويس , چون بعد از رفتنت پاك كردنش خيلي سخته

بيستون كنده شد و عشق به جايى نرسيد ديگر از تيشه فرهاد بدم مى آيد

هیچکس اشکی برای ما نریخت ، هرکه با ما بود از ما می گریخت ، چند روزیست حالم دید نیست ، حال من از این و آن پرسید نیست گاه بر روی زمین زل میزنم ، گاه بر حافظ تفعل میزنم ، حافظ دیوانه فالم راگرفت ، یک غزل امدکه حالم را گرفت ، گفت: ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم!

تو كه عشقو تو ويرونى نديدى / شب سرد در گريبونى نديدى
نمى دونى چه دردى داره دورى / تو كه رنگ پريشونى نديدى ...