در خزان عمرم و در سینه پروردم بهار
در شگفتم از شکفتن های بی هنگام خویش

ایــن روزهــا در مـــن
حــالـــتِ فـــوق الــعــاده
اعــــلام شـــده اســـت ...
بـیـــش از حــد مـجـــــاز
دلـتـنـگــــــ شــــده ام . . .

لحظه هایم منجمد شده اند در زمستان تنهایی؛
اشک قندیل بسته بر مژگانم؛
کوهی از یخ انگار در سینه ام می تپد؛
چه زمستان بی بهاری حاکم است بر زندگی من!

چشمانم به دنبال بهانه ای هستند برای باریدن...
... و چه بهانه ای ابری تر از نبود تو در کنارم؟

یادته بهم گفتی: چطور میشه تو خاطر تو موندگار شد؟ گفتم: یا دلم را بدست بیار یا اونو بشکن... ولی نمیدونم چرا دومی را انتخاب کردی! واقعا چرا؟

تو گفتی برمیگردی قبل یک ماه... ولی یک ماه و ششصد روزه رفتی...

من پذیرفتم شکست خویش را/پند های قلب دور اندیش را/من پذیرفتم که عشق افسانه است/این دل درد آشنا دیوانه است/میروم...
میروم شاید فراموشت کنم/با فراموشی هم آغوشت کنم/میروم از رفتن من شاد باش/از عذاب دیدنم آزاد باش/گرچه تو تنها ترمن میروی/آرزو دارم ولی عاشق شوی/آرزو دارم بفهمی درد را/تلخی برخورد های سرد را....

کـــــــــــم بــاش
از کم بودنت نتــــــــرس
اوني که اگـه کم باشي ولــــــــت ميکنه
همونه که اگه زيـــاد باشي حيفو ميلت ميکنه. . .

هنگامي دستم را دراز كردم كه دستي نبود
هنگامي لب به زمزمه گشودم كه مخاطبي نداشتم
و هنگامي تشنه آتش شدم، كه در برابرم دريا بود و دربا و دريا …!

هر روز نبودنت را... بر دیوار خط کشیدم... ببین این دیوار لامروت... دیگر جایی برای خط زدن ندارد... خوش به حال تو... که خودت را راحت کردی... یک خط کشیدی تنها... آن هم روی من.......

افلاطون را گفتند چرا هرگز غمگین نمیشوی؟ گفت دل به هرچی که نمیماند نمیبندم...

كاش همانطور كه از شكستن تكه اي شيشه بر ميگردي و نگاهش ميكني
وقتي دل مرا شكستي،يكبار بر ميگشتي فقط نيم نگاهي ميكردي...

تيغ روزگار شاهرگ كلامم را چنان بريده كه سكوتم بند نمی آید...!

بر شانه ام می زنی تا تنهایی ام را بتکانی... به چه دل خوش کرده ای؟ به تکاندن برف از شانه های آدم برفی؟!!!

دلم را سخت میشکنی و آسان عذر خواهی می کنی،
این عادلانه نیست ....