مي دانم روزي با تن خسته و خيس ، سوار بر قطرات درشت باران بر ناوادنهاي چشمم فرود مي آيي در ميان انبوه مژگانم ميزبان خواهم بود و در آن لحظه چشمانم را براي هميشه مي بندم تا ديگر دوريت را حس نکنم

تنهایی من از اونجایی شروع شد که ،
میان این همه " بود "
منتظر یکی بودم که "نبود "....

كلافه ام........مثل زماني كه مادرم نميتواند سوزن نخ كند.....

دوستی ها بیرنگ .....بی کسی ها پیداست .....راست میگفت سهراب .....آدم اینجا تنهاست

لحظه های ناب کودکیم درپیچ وتاب زمان گم شد ،دوستانم راروزگار گرفت،عشقم را عاشق دیگر ربود وخدایم راخداکشت.ما ماندیم و قلیانی کنج لب وتلخی چای بی قند و شبهای تاریک سرد وخش خش برگهای زرد…

در عجبم….!!
راننده نیستم…..!!
اما هر کس به من میرسد…..
مسافر است….!!!

سرگذشت ما هم این بود!!! ما به دنیا آمدیم ولی دنیا به ما نیامد...!

من همون دیوونه ایم که هیچوقت عوض نمیشه...همونی که همه باهاش خوشحالن اما کسی باهاش نمیمونه...همونی که مواظبه کسی ناراحت نشه اما همه ناراحتش میکنن...همونی که تکیه گاه خوبیه اما واسش تکیه گاهی نیست...همون!!!

چه تند تند میدوی برای فراموش کردنم...!
بی انصاف!
مگر نمی بینی پاهای خیالم در فراموش کردنت چقدر ناتوتن اند..؟!

خیلی جالبه!!!
من هیچ وقت بلد نبودم انشای خوبی بنویسیم یا یه متنی چیزی...اصلا ادبیات اینام خوب نبود....
ولی تنهایی ، سختی روزگار و بی وفایی ذوق انشا نوشتن و متن نوشتن و... رو به من آموخت.....

امشب شب روياي تو بودو تو نبودي در دل
همه آواي تو بودو تو نبودي در دل
زير لب آهسته تمناي تو ميكرد
در حسرت ديدار تو بودو تونبودي...

من اين روزها.. صِداي ثانيه ثانيه ِ فراموش شُدنم را ميشنوم...

اشتباه من این بود که هرجا رنجیدم‌ "خندیدم" فکر کردند درد ندارد. و سنگین تر زدند ضربه ها را......

نمی دانم کجاست و چگــونه می گذرد!!
چند وقتیست از "حالم" بی خبرم !

هرگز به دیگران اجازه نده قلم خودخواهی بدست گیرند دفتر سرنوشت را رقم زنند خاطراتت را پاک کنند و در پایانش بنویسند قسمت نبود