به کبریت نیازی نیست
سیگار را بر لبم می گذارم و به دردهایم فکر میکنم ، خودش آتش می گیرد …

عادت ندارم سیگارم را با آتش دیگران روشن کنم !
دلم با آتش دیگران سوخت برایم کافی بود …

سیگاری که از اول بد میسوزه تا آخرش طعم بدی میده ، از کشیدنش زجر میکشی ولی دلت نمیاد خاموشش کنی …
این قضیه عجیب منو یاد زندگی میندازه ..

همیشه دو نخِ آخر سیگارت رو پشت به پشت بکش تا سیگارِ آخر زیاد تنهایی نکشه …

بعضی ها درد می کشند
بعضی ها سیگار
من سیگار را با درد می کشم …

باشی یا نباشی زندگی میگذرد !
اگر باشی با تو
اگر نباشی با سیگار …

هر از گاهی واسه آروم شدن باید بغض کرد ، یه گوشه نشست و بلند بلند سیگار کشید !!!

خـــــدایــا. . .
از این به بعد به مـخـلوقـاتت یک متـــرجم ضمیمه کن. . .
اینجا هیچ کس حرف ،هیچ کس را نمی فهمد. . .

راستش را بخواهی :
فاجعه ی رفتن “او” ؛
چیزی را تکان نداد !
من هنوز هم چای میخورم ،
قدم میزنم …. هستم !
اما ….
تلخ تر ؛
تنهاتر ،
بی اعتمادتر … !!!

کاش میشد بیخیالی را تنها طی کرد
چه کنم که در بیخیالی هایم همیشه با مَنی ...

دلم می خواست زمان را به عقب باز می گرداندم
نه برای اینکه آنهایی که رفتند را باز گردانم
برای اینکه نگذارم بیایند ...

مدتهاست نه به آمدن کسی دلخوشم
نه از رفتن کسی دلگیر ، بی کسی هم عالمی دارد .

میخواهى بدانى چه مى کشم ؟
فقط یکبار سیگار را
از آن طرف که مى سوزد بکش !

دلهره رفتنت دوباره قلبمو شکست......! لعنت به اون مسافری که رفتنو یاد تو داد.

دیدی ای دل عاقبت زخمت زدند
گفته بودم مردم اینجا بدند
دیدی ای دل دل ساقه ی جانت شکست
آن عزیزت عهد و پیمانت شکست
دیدی ای دل دوستی ها بی بهاست
کمترین چیز که می بینی وفاست