خودتو بسپار به این نسیم غریب
اینجا همه سلبریتی شدن عجیب
آخرش منو توئیم که میمونیم خیلی سخته ولی ما میخونیم
انگیزه مثه آدرنالین جریان پیدا میکنه تو این جنین
بامعرفتا ترکت میکنن سریع
ولی تو باید مثه سنگ باشی تا بتونی رو قالیچه زندگی سوار بشی
(دوستان کپی آزاده)اگه لایک خورد دوباره براتون مینویسم

ولی دنیا ارزششو نداره که؛
اشک مادرتو در بیاری و موهای باباتو سفید کنی …..

وقتی ببینی ناراحتیت برای کسی مهم نیس....
.
.
.
دیگ ناراحتم باشی ب روت نمیاری...

دختری که دلش با یکیه
با یکی بهتر از اون خوشبخت نمیشه
چون همش چشمش دنبال زندگیه که میتونسته بااونی که دوسش داره داشته باشه!!! :)
+بفهمین...

‏«آرمان» بسیار قدرتمند تر از «علم» و «ثروت» است؛ چه کسی را دیدید که خود را برای علم یا ثروت، «منفجر» کند؟!

هیچکس رو برای کاری که کرده سرزنش نکنید
بجز اونایی که پدرمادرشونو بردن خونه سالمندان...

مامان، مناسبت‌نگهدارِ عجیب‌ترین مناسبت‌های ایران و جاهانه. وویس فرستاده که «عزیزدلم با تاخیر روز عاشقان کتابو بهت تبریک می‌گم.» بعدِ یه مکث طولانی، با بغض می‌گه: «به خودمم تبریک می‌گم که کتاب زندگی منی و من عاشقتم.»
چیه مادر آدم؟؟؟

بدترین حال ممکن وسط بودنه ،
‏یه جایی که نه خوبی و نه بد ،
‏یه چیزی هستی بین این دو که نمیتونی تعریفش کنی ،
نمی‌تونی توضیحش بدی ،
نمی‌تونی بفهمونی که چی داره به سرت میاد .
نه سقوط میکنی و نه صعود.
‏مثل مورچه‌ای که افتاده توی ظرف عسل..

کاش تو خیابون برای خداحافظی همدیگرو بغل کنیم، موقع راه رفتن دست همدیگرو بگیریم، با همدیگه بستنی قیفی بخورم، با صدای بلند بخندیم، تو پیاده روبشینیم و ساز بزنیم،
بشکنیم این تابو مسخره رو که زشته و عیبه

خدای من همین جاست
در همین کوچه
کمی پایینتر
کنار خانه زنی که کسی را ندارد کمکش کند
باید بروم
خدا منتظراست...

آقازاده اونی نیست که پدر پولدار و پرنفوذ داره ، آقازاده ماییم که باباهای زحمتکش و مرد داریم...

مادرم میگفت
وقت تنهایی خدا را یاد کن

و من هر شب به یاد مادرم بودم!...

اون تیکه آهنگ آرزو سیاووش قمیشی که میگه:
یکی و خواستی و رفته من میدونم که چه سخته
فقط این کم داره بزرگوار محکم بغلت کنه انقدرررر همدردی اخه

کاش من هى پیر میشدم و مامان و بابام هى جوونتر...

دیگه نیستم اون آدم بچگیام و

میدونم که نمیشه داشت هر چی میخوام و

میخوام امشب جوری داغون بشم

که پیدا نکنن فردا جعبه سیامو

من که آشنا با روزگار سردم

یه جفت جردن و کوچه های شهرم

همیشه کافی بوده واسه من نه

همینا رو هم ازم میگیری تو عمداً

خدا میدونم که شاعری خودت

شعر هم دیگه منو شاد نمیکنه

میخوام موهای رویامو ببافم

همه چی زیادی واقعی شده