گر چه از دوری این فاصله ها مأ یوسم از همین فاصله دور تو را می بوسم

شمع دانی به دم مرگ به پروانه چه گفت؟ گفت ای عاشق بیچاره فراموش شوی… سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد گفت طولی نکشد نیز تو خاموش شوی

زندگی به من آموخت چگونه اشک بریزم ولی اشک نیاموخت چگونه زندگی کنم تو به من آموختی چگونه دوستت بدارم ولی نیاموختی چگونه فراموشت کنم

غزال خوش غزل تویی .... شیرین تر از عسل تویی .... بین تمام آدما ..... نگین بی بدل تویی

با خودم عهد بستم بار دیگر که تو را دیدم بگویم از تو دلگیرم ولی باز تو را دیدم گفتم بی تو میمیرم

من همون ماهي کوچوله دل توام مراقب باش دلت نشکنه من ميميرم

روزی صد بار با هم خداحافظی کردیم اما افسوس معنای خداحافظی را زمانی فهمیدم که تو را به خدا سپردم!

تو مپندار که از عشق تو دل برگیرم… ترک روی تو کنم دلبر دیگر گیرم… بعد صد سال اگر از سر قبرم گذری… من کفن پاره کنم عشق تو از سر گیرم…

عشق رو نمیشه با یه شاخه گل مقایسه کرد ولی میشه عشق رو با یه شاخه گل اثبات کرد.

پیش هر تیغی سپر باید گرفت. پیش تیغ دوست سر باید گرفت. جانب خود را مبین گر عاشقی. جانب دوست در نظر باید گرفت

دل تو سنگ هم که باشه هیچ مشکلی نیست آخه من هنوز بت پرستم

وقتی برگ های پاییزو زیر پات له می کنی یادت باشه روزی بهت نفس هدیه می کردن

مکتب ما رسم فراموشی نیست.در مسلک ما عشق هماغوشی نیست.مهر تو اگر به هستی ما افتد.هرگز به سرش خیال خاموشی نیست

کاش تو چایی بودی و من قندون، من خودمو فدات می کردم تا تو تلخی زندگی رو احساس نکنی.

اگر رفتم تو يادم كن. اگر مردم تو خاكم كن. اگر ماندم در اين دنيا، به مهر خود تو شادم كن!