مـُـــهــِـــم نــیــســـت ایـــنــجــا کـُـجــاســت بـــی تـــو هـَـمـــه جــا دور اَســت

"ویـــــژه لابستر"
ای کـــاش بــودی...
دســتتو مـــیگرفـتم...
مـــیبردمـت کــافی نــت ســر ِ خــیابون...
مــیشـِستیم پــشـتِ ســیستم...
مـــیرفـتم ســایت 4JOK
قـــسـمت خــاطرات خــنده دار...
مــن بــرات پــُستارو مــیخـونــدم...
تــوام اونقــد مــیخندیدی صــورتت ســرخ بشــه...!!!
مـــنم کــه عــاشـق ِ اون خــنده هــای تــو!!!
فـــقط زل مـــیزدم تــو اون چــشای خــوشگــلت...
بــعد مــیرفـتم تــو کــنترل پــنل ِ خــودم...
یــه پــُست عــاشـقانه مــیذاشـتم کــه:
"سـلام... مــن عــشق ِ حــبیبم...خــیلی دوســتش دارم...اذیــتش نــکنیدا..؟؟!!!"
ای کــاش مــیشـد!!!

یکی مثه من؛
تا ابد عاشق عشقی که یه طرفست.

من باعشق آشنا شدم و چه کسي اين چنين آشنا شده است؟ زماني که دستم را دراز کردم که دستي نبود هنگامي لب به زمزمه گشودم , که مخاطبي نداشتم و هنگامي تشنه آتش شدم, که در برابرم دريا بودو درياودريا

كوچه اى را بود نامش معرفت / مردمانش با مرام ازهرجهت / سیل آمد کوچه را ويرانه کرد/ مردمش را با جهان بيگانه کرد/ هر چه در آن کوى بود از معرفت / شست و با خود برد سيل بى صفت / ازتمام کوچه تنها يک نفر/خانه اش ماند وخودش جست از خطر/ رسم و راه نيک هر جا بود وهست /از نهاد مردم آن کوچه هست / چونکه درانديشه ، تو اينگونه اى / حتم دارم بچه ى آن کوچه اى

الفبای عشق را ندانسته
دفتر عشقی نوشته ام
پر از غلط املایی...
و پر از احساس...

هیچوقت عشقی که با التماس بدست آید را نخواه.
چون عشق مقامش بالاتر از آنهاست........

دنیا دنیای ریاضیات است..!!
وقتی عشق را تقسیم کردند؛تو خارج قسمت من شدی..!!

سرت را صاف نگه دار
لبخند بزن
به انگشتان من نگاه کن
پلک نزن
حالا....
یک ...دو...سه
و نور فلاش
یک عکس جدید متولدشد
******
همه قابهای عکس را
آویخته ام
بر در و د یوار این خانه آشنا
شاید
در میان اینهمه نو و تازگی
آن خنده های ناب و قدیمی
یادم نرود
خنده آشنای تو

((نجابت ))
دستانت
بوی نجابت
می گیرند
وقتی
مرتب می کنی
روسری ات را.....

به حکم عشق تو اعدام احساسات بر چوبه ی سرد نگاه پر معنات
تشویش افکارم زندانی مهرت
شاهنشه این نو، کهنه به تعلیق انقلاب سازت
انهدام دولت با عشقت آسان ست
انقلاب من باش که سخت ترین رویا با تو یک انجام ست
پایه ی این قانون بر معنای عشق ست

تو یه دریای بیکران از رؤیایی
تو یه آسمونه بی انتهایی ، از زیبایی
تو سرمشقی نیکویی
تو از حوریان عرش کبریایی
تو نوری از عشقی
تو مهتاب شبهای زیبایی
تو خورشید هستی بخشی
تو نفسی ، تو هوایی ، تو گرمایی
تو قصیده عشقی
تو شعری
تو ترانه ای
تو آوازی ، تو نوایی
تو سر چشمه محبتی
تو سرزمینی مقدسی
تو پاکی و بی همتایی

"حوا" نام تمام زنانِ سرزمین من است
زنانی که هر صبح
به امید ذره ای عشق بیدار میشوند
وشب
با نا امیدی
امیدِ نا امید مانده را به خاک میسپارند
و فرو میدهند
بغض های بی صدای شبانه شان را
در بسترِ خیسِ اشک های هر شبه
از هرزگی های
ذهنِ بیمار مردی که
"آدم" نام گرفته.....

دیرگاهی است ، عهد ما با اشک
رازهایی است ، بی صدا با اشک
چشم می گرید ، تا که می لرزد
هم ترازی نیست ، در صفا با اشک
پشت دل خم شد ، زیر بار غم
می کند زاری ، با خدا با اشک
خانه ی غم را ، بشکند دیوار
مرغ دل پرّان ، در هوا با اشک
سینه ی سوزان ، می شود آرام
گر شوم تنها ، هر کجا با اشک
عشق پنهانی ، هر دلی دارد
می شود رسوا ، در نوا با اشک
اشک چشمت "مهر"، می زداید غم
پس بمان با ما ، در وفا با اشک.

بی تو من، هیچ هیچم
مانند مویت پیچ در پیچم
صدایم کن تا ز آهنگت
سر برآرم و بخود نپیچم