محمد محمودی

ای ماه بنی هاشم خورشید لقا عباس
ای نور دل حیدر،شمع شهدا عباس
ای از دل تو طفلان روشن به امید آب
ای ساقی غم پرور، میزان وفا عباس
ای تشنه آب آور،ای کشته نام آور
ای صف شکن لشکر،سردار صفا عباس
لب تشنه شدی در آب،لب دوخته برگشتی
جان را بلب آوردی ،با عین رضا عباس
تو درس وفا دادی ،با دست جدا دادی
بی دست شدی رهرو،در راه خدا عباس

دیده بگشا که طبیبت سر بالین آمد
دیده بگشا که حسین با دل خونین آمد
دیده بر هم منه ای سرو بخون غلطیده
تا نگویند حسین داغ برادر دیده
دیده بگشا که طفلان همه غوغا دارند
جرعه آب روان از تو تمنا دارند

لب تشنه بر لب آب، از خون وضو گرفت�
پاداش نوکری را،خون گلو گرفت�
من افتادم از پا، او می زند به سینه
لب تر نکردم از آب ، یاد لب سکینه
دستم زتن جدا شد، در راه دین فدا شد

زمین علقمه دریای خون شد
تن بی دست سقا واژگون شد
عزیز فاطمه با قلب خسته
سر نعش علمدارش نشسته
بدامن گه نهد آن جسم صد پاک
گهی خون از دو چشمش می کند پاک
گهی گوید که ای ماه مدینه
چه گویم آب اگر خواهد سکینه

بر زمین افتاد ، لاله یاس�
شد جدا از تن، دست عباس�
تا به خون خفتی ،در دل صحرا
زائرت گردید، مادرم زهرا
تا لب از خون،دیده تر کردی
داغ اکبر را ، تازه تر کردی
با کدامین دل ، ای علمدار�
بی تو رو سوی ، خیمه ها آر�

روز میلاد امام انس و جان آمد خوش آمد
موسم شور و سرور شیعیان آمد خوش آمد
گشته از دامان نرجس غنچه ای زیبا شکوفا
روشن از رخسار او شد چشم حیدر قلب زهرا

برادر ای که جان من فدایت
دم آخر بیا ادرک اخایت
بیا تا روی زیبایت ببین�
ببالینم بیا ای نازنین�
در آن ساعت که در خون می تپید�
بسی زخم زبانها می شنید�
که میگفتند کو آن زور بازو
نیاوردم از این غم خم به ابرو
ولی از غربت دل بیقرارم
غریبی تو را طاقت ندارم

سقائی و سیراب شد از خون تو شمشیر
پوشانده ز چشمم بدنت را سپه تیر
از بس که سراپا همه خونین بدنی تو
باور نکنم هیچ که عباس منی تو
لب تشنه ، لب آب بنازم ادبت را
گریان و خجالت زده بوسم دو لبت را

بر گو که چه آمد به سر و دست تو عباس
کی بسته زخون نرگس سر مست تو عباس
ای پشت و پناهم که شکستی کمرم را
بیش از همه آتش زده داغت جگرم را
ای راحت جان راحتم از غم کن و برخیز
آسوده ام از اینهمه ماتم کن و برخیز
برخیز که بی صبر و شکیبم کمکم کن
برخیز که تنها و غریبم کمکم کن

به خیمه روی برگشتن ندار�
حرم را طاقت دیدن ندار�
دگر تا من پس از این زنده هست�
ز روی کودکان شرمنده هست�
نه راه پس نه راه پیش دار�
خجالت از امام خویش دار�
حرم از من تمنا آب میکرد
دل عباس را بی تاب میکرد
صدای آب آب آید به گوش�
دریغ افتاده مشک از روی دوشم

ای دشمنان بی حیا در جهل خود بمیرید
دست مرا جدا کنید آب از کفم نگیرید
ره را به آب نبندید گل تاب غش ندارد
ششماهه حسینم تاب عطش ندارد
دار و ندار من را دشمن به خون کشیده
زهرا کنارم آمد با قامت خمیده

ای همه پشت و پناه و یاور�
ای علمدار سپاه و لشکر�
بود امیدم تا مرا یاری کنی
سال ها بهرم علمداری کنی
ای دریغا شد امیدم نا امید
بی برادر گشتم و پشتم خمید

تا تو بودی من پناهی داشت�
با وجود تو سپاهی داشت�
تا تو بودی خىمه ها پاینده بود
اصغر ششماهه من زنده بود
تا تو بودی دست زینب باز بود
بودنت در خیمه ها اعجاز بود
تا که مشکت پاره و بی آب شد
دشمن پر کینه ات شاداب شد

ای که بر دلها امیری یاحسین
آگه از ما فی الضمیری یاحسین
اسم تو شیرین ترین ذکر دل است
تو کریمی تو مجیری یا حسین
هر کجا در غفلت و وقت گنه
وای اگر دستم نگیری یاحسین

برای دیدن تو بی قرار�
حسینا هر چه دارم از تو دار�
بر آن خاکی که افتادی به صورت
دلم خواهد به سجده سر گذار�
چه گردد پای من گردد پر از زخ�
بسویت پا برهنه ره سپارم

هست بهشت دلم، جلوه روی حسین
اصل وجودم بود،تربت کوی حسین
کاش همه فکر ما، زمزمه و ذکر ما
ختم شود دائمأ،به گفتگوی حسین

بخواب ای نوگل پژمان و پرپر
بخواب ای غنچه افسرده اصغر
بخواب آسوده ، اندر دامن خاک
ندیده دامن پر مهر مادر
بخواب و خواب راحت کن شب و روز
که خاموش است صحرا بار دیگر
خدایا بشکند آن دست گل چین
که کرد این غنچه نشکفته پرپر

چنان سوزد لبت از تشنگی ،ای اکبر�
که می سوزد نگاهم از رخت ،ای دلبر�
دل بابای تو ، شده شیدای تو
چگونه بنگرم ، قد و بالای تو
فدای دین جد اطهرت گردیده ای
دم آخر رخ ساقی کوثر دیده ای
به باغ آرزو ، زخون کردی وضو
لبت بگشا علی،سخن با من بگو

ابزار ریاست گشادگی سینه و قلب است
امام علی(ع)

نمی شد باورم تنها بمانی
چنین لب تشنه بر دریا بمانی
برادر،تاب هجرانت چه سخت است!
که این اندوه را بر جان من بست
فدای صوت قرآن لبانت
فدای رأس پاک خون چکانت
بزن بر روی من لبخند شیرین
تمنایی ندارم من به جز این