امیر

حکایت من ؛ حکایت کسی است که عاشق دریا بود ، اما قایق نداشت
دلباختۀ سفر بود ؛ همسفر نداشت
حکایت کسی است که زجر کشید ،اما ضجه نزد
زخم داشت و ننالید
گریه کرد ؛ اما اشک نریخت
حکایت من ؛ حکایت چوپان بی گله وساربان بی شترست !
حکایت کسی که پر از فریاد بود ، اما سکوت کرد ؛ تا همۀ صداها را بشنود

زندگی را بد ساختند کسی را که دوست داری دوستت ندارد، کسی که تورا دوست دارد تو دوستش نداری، اما کسی که تو دوستش داری و او هم تورا دوست دارد به رسم آئین زندگانی به هم نمیرسید و این رنج است ، زندگی یعنی این!!!

اینجا که دنیا اسمشه/ غربت نشینی رسمشه/ بامن که دل شکسته ام گویی همیشه خصمشه/ دنیا یه روز خودکشیه/ یه روز پراز دلخوشیه/ اما برای من فقط یه تابلوی نقاشیه/ آی آدما بسه دیگه/ این برزخ یا زندگی/ موندم جدا از همگی/ فقط به جرم سادگی...

قشنگ ترین
شگفت انگیزترین
نفس گیرترین
لحظه زندگیم... دیدن لبخند معصومانه تو...
از پشت دیوار دلم بود...

تلخی دوریت را به دل میکشم روی خیالت اشک میریزم هیچوقت خیال نکن تو را فراموش میکنم مگر روزی که کوچ یه سوی خاک کنم

رویای مرگ بهانه ایست برای فرار کردن از کابوسی به نام عشق.

ما شقایقهای باران خورده ایم.
سیلی ناحق فراوان خورده ایم.
ساقه احساسمان خشکیده است.
زخمها از تیغ و طوفان خورده ایم.
تاچه بوده تاکنون تقصیرمان
تا چه باشد بعد از این تقدیرمان

دلتنگ تو امروز شدم تا فردا
فردا شدو باز هم تو گفتی فردا
امروز دلم مانده و یک دنیا حرف
یک هیچ به نفع دل تو تا فردا

کاش قلبم درد تنهایی نداشت
سینه ام هرگز پریشانی نداشت
کاش برگهای آخر تقویم عشق،
حرفی از یک روز بارانی نداشت
کاش میشد راهه سخت عشق را
بی خطر پیمود و قربانی نداشت

آنقدر ازهم دوریم که وقتی من به شب میرسم تو از سحر هم گذشته ای! نمیبخشم زمین را که اینگونه ناجوانمردانه میچرخد

یک نفر آمد قرارم را گرفت/ برگ وبارو شاخسارم را گرفت/ چهار فصل من بهارم بود حیف/ بادپاییزی بهارم راگرفت/ اعتباری داشتم در پیش عشق/ بانگاهی اعتبارم را گرفت/ عشق یا چیزی شبیه عشق بود/ آمد و داروندارم را گرفت.

ساکت تر ازصدای بادم در وزش بودن.
چه آوار مصیبت بود میان من و ماه.
هردو درد کشیدیم از رنج نگفتن.
سوختیم و باگذشتن دفن کردیم یادهم رو.
گذشت روزها،رسیدیم به جای خاطزه ها.
گذشت روزهای شیرین، فراموش کردیم که بودیم برای هم.
خسته شدیم از این بودن.
نداشتیم جراتی برای گفتن.
رفتن شد آغازی برای بودن.
جداشدیم تازه حس کردیم که بی هم زنده های مرده ایم...

نبودی ایستادم. نخواندی نوشتم. گذشتی من شکستم. آوار شدی من فروافتادم. ردشدی از باورمان خسته بودم. جاده شد باور رفتن. شدم مسافر. نبودی همسفر. شبگرد بیابان شدم مثل غربت تنهای جاده. باور نکردم ازمن گذشتی، منو باچشمهای خیسم کنار جاده تنها گذاشتی.

بودن با کسی که دوستش نداری و نبودن با کسی که دوستش داری همه اش رنج است پس اگر همچون خود نیافتی مثل خدا تنها باش!
کوروش کبیر

می گوید میرود و گذرش هم اینطرف ها نمی افتد، کاش میدانست یک مرد شاید از عشق بمیرد... اما از پا نمی افتد...

کاش فاصله ها اجازه میدادن وقتی قلبها به یاد هم می تپند درکنار هم باشند...