ساکت تر ازصدای بادم در وزش بودن.
چه آوار مصیبت بود میان من و ماه.
هردو درد کشیدیم از رنج نگفتن.
سوختیم و باگذشتن دفن کردیم یادهم رو.
گذشت روزها،رسیدیم به جای خاطزه ها.
گذشت روزهای شیرین، فراموش کردیم که بودیم برای هم.
خسته شدیم از این بودن.
نداشتیم جراتی برای گفتن.
رفتن شد آغازی برای بودن.
جداشدیم تازه حس کردیم که بی هم زنده های مرده ایم...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(