مجتبي

دیگر خسته شده ام از گریه ... ،
گریه ام امّا انگار خستگی ناپذیر است ... ،
ایستاده ام جلوی ِ آئینه به خودم می گویم خاک بر سر ِ گریه ئو ... ،
غرور َم امّا ...
مُرده تر از این حرف هاست ...

" این روزها ، همه ..... نگاه می کنند ، شما چطور ؟! "
.
این جای ِ خالی را ...
بگذار همان خالی بماند ... ،
" این روزها ، همه نگاه می کنند ، ... " ،
انگار ...
هیچ دستی ...
برای ِ یاری نیست ...

نمی دانم چرا ... ؟!
هیچ معلمّی به ما نگفت ...
برای ِ " شما " شدن ِ " ما " ...
شین لازم نیست ... ،
" او " لازم است ...

اجازه داد دست به موهای َش بکشم ... ،
اجازه داد دست َ ش را بگیرم ... ،
اجازه داد دست َ ش را ببوسم... ،
لعنت ِ خدا بر هرچه صدا ...
از خواب پریدم ...

مثل ِ خود ِ خدا ...
تنهائی تنها دلیلی است که هیچ دلیلی ندارد ...

می دانم می گویند چقدر لوس ولی ... ،
ولی بیا و بُغض ِ تنهائی ام را بوس کن ... ،
بگذار خوب شوم ...

بچه ها اصلن امّید و آرزو ندارند ... ،
چون اصلن در مخیله شان نیست واقعیت آن قدر بی رحم است که چیزی دست نیافتنی باشد ... ،
امید و آرزو برای ما بزرگ های ِ بی چاره است ... ،
که طعم تلخ ِ واقعیت را می چشیم ...
که واقعیت را می بینیم ...

شب برای ِ بچّه هاست ...
که قصّه می شنوند ...
که خواب می بینند ... ،
آدم بزرگ ها شب ندارند ... ،
ما آدم بزرگ ها فقط داریم چشم های ِ مان را از ترس ِ تاریکی می بندیم ...

هر چقدر مرتب ...
هر چقدر تمیز ...
هر چقدر شیک ...
هر چقدر با سلیقه ... ،
خانه ، روح می خواهد ... ،
روح ِ لطیف ِ یک زن ...

ترکیب ِ " حرف زدن " خیلی متناسب شکل گرفته ... ،
بعضی ها حرف ِ شان را می زنند توی ِ گوش ِ آدم ...

حُرمتِ زن در اعجازی به نام ِ زایش نیست ... ،
در ایثاری به نام ِ پایش است ...

تنهائی تصویر ِ خیلی سوررئالی ندارد ... ،
که ابر ِ تیره ی ِ دلتنگی در آسمان فیلان و برگ زرد ِ ناامیدی در پائیز ِ بیسار ... ،
تنهائی تصویر ِ آدمی است که چمباتمه زده گوشه ی ِ تخت ِ کنج ِ دیوار ...
دارد زیر ِ بالشی که روی ِ سر گرفته هق هق ِ دلتنگی می کند ... ،
به همین ساده گی ...

یک جائی کنار ِ همیشه ی ِ ذهن ِ من درختی هست ...
که از شاخه ی ِ تنومند آن تابی آویخته ... ،
من عصر های ِ دلگیری ام تو را روی آن تاب می دهم ... ،
و تو چه می خندی ... ،
واااای ... ،
چه بی تاب َم ...

زمان در تنهائی می دانی چگونه صرف می شود ... ؟
از ترس ِ آینده ...
حال َت به هم می خورد و ...
گذشته را بالا می آوری ...

ما خاطره ها را می سازیم ... ،
خاطره ها ما را ویران می کنند ...

تو فقط یک کار ِ انجام نشده داری ... ،
من به اندازه ی ِ تمام ِ عمر ... ،
تو فقط باید بیائی ...
تا من بعد از آن زنده گی کنم ...

خنکای ِ یک عصر ِ بهاری ...
کنار ِ شاه بوته ی ِ یاسی وحشی ...
میزی که کاسه ای پُر از پولکی ِ زعفرانی دارد ...
و دو فنجان چای ِ داغ را ...
خیال خواهم کرد ... ،
لطفا به خیال َم بیا ...

در نامه هائی که به مقصد نمی رسند ...
يک جمله همیشه هست : می خواهم َت بیا ...

فرق ِ متفکر و متعصّب این است که اولی پُر است از سوال های بی جواب ... ،
دومّی پُر است از جواب های بی سوال ...

جیک جیک ِ گنجشک های ِ روی ِ درخت در بدرقه ی ِ تابستان است یا به پیشوازی ِ پاييز...؟،
از توی ِ قفس ِ سینه ام صدای ِ تیک تیک ِ انتظار قطع نمی شود ...