مجتبي

اجازه ... ! ،
انگار این جای ِ خالی ...
فقط ...
با کلمه ی ِ مناسب ِ " تو " پُر می شود ...

گوش ِ چپ َ ش دیگر نمی شنود ... ،
از بس که شوهر َ ش راست دست است ...

تنهائی خود َ ش آدم را نمی کشد ... ،
کاری می کند که آدم خود َ ش را بکشد ...

فاصله ناگوار است ... ،
آب هرچه به سرچشمه نزدیک تر باشد گوارا تر است ...

آنقدر التماس َم برای لمس زیاد است که می توانم روزهای ِ متمادی ...
پوست روی پوست ...
در آغوش بکشم بی لحظه ای حرص ِ تن بازی ...
تنهائی چیز ِ غریبی است ... ،
این غربت را فقط آن که بغض ِ تنهائی دارد می فهمد ...

به خدا بُغض همان خدا ست ...،
از رگ ِ گردن نزدیک تر ...
اصلن توی ِ گلو ست همیشه ...

تنهائی ...
نام ِ مستعار ِ مرگ است ...

هر کجای دلم ...
دست می گذارم ...
فریادم به آسمان بلند می شود ...
حتی ...
جائی که برای هیچکس ...
خالی گذاشته ام ...

انگار هیچ چیز وحشتناک تر از یک قاب ِ خالی نمی تواند انتظار را تداعی کند ...

خود َت را بردی امّا ...
خیال َت پنهانی لابه لای ِ خاطره هام پیش ِ من مانده ...

دست کشیدن ازگذشته نکته ای دارد ...
تا که او چه خواهد وچه بر سرت آرد ...
دست کشیدم از گذشته تا رها گردم ...
گذشته دست از سر ِ من بر نمی دارد ...

تنهائی پهلوان نیست ... ،
نامَرد دُرُست از جائی که آدم درد دارد ...
از دل می گیرد و ...
آدم را زمین می زند ...

میان ِ گریه هام خیلی فکر می کنم به دست کشیدن از زنده گی ... ،
بر موهای ِ تو بیشتر امّا ...

این جا هر که به باران قسم خورد ...
با خود َ ش ولی چتر داشت ...

زیباتر شدن هنر ِ زن هاست ... ،
زیباتر بودن هنر ِ خانم ها ...

وسط ِ این هق هق های ِ لعنتی ...
یک لعنتی تری باید باشد که آدم او را به نام ِ کوچک صدا کند ...

خاطره باز که باشی ...
چائی ات توی ِ یک قوری ِ بند زده دَم می آید ...

بدترین نوع ِ کلافه گی این است که دیر شده و نمی دانی خودت را کجا گذشته ای ... ،
توی ِ کدام خاطره ... ؟
پُشت ِ کدام دلتنگی ... ؟

وقتی دست در دست ِ هم ...
شانه به شانه ی ِ هم قدم می زنید ... ،
زنده گی را برای ِ هم تعریف نکنید که زنده گی یعنی فیلان و بیسار ... ،
فقط دست در دست هم و شانه به شانه ی ِ هم قدم بزنید ... ،
زنده گی یعنی همین ...

چقدر بد است آدم خودَش را گول بزند ... ،
به خودَ ش بگوید سلام ...