مجتبي

تنهای ِ تنها ...
دچار ِ بی توئی ِ مُفرط شده ام ...

دلتنگی یعنی ...
خلوت ِ تنهائی ات از آسمان ِ پائیز ابری تر باشد ...

دیگر هیچ چیز دست ِ خودم نیست ...
انگار همه جا پای ِ تو در میان است ...

تنهائی یعنی تو که او را رها می گذاری ...
او هم تو را امّا ول می کند ... ،
تو او را در رویای ِ پرواز َ ش ... ،
او تو را امّا در تقدیر ِ سقوط َت ...

دیواری که قرار بود بشود حائل ِ آدم ها از ترس ِ جمع ...
حالا شده تکیه گاه ِ گریه هاشان از ترس ِ تنهائی ...

از تو دور افتاده ام از خودم جدا ...
دور از دورم و دورم از نزدیک ... ،
مثل ِ مردی روبروی ِ آئینه ...
که دارد خیال ِ توئی که دوری را گریه می کند ... ،
دست ِ تسکین َش هم به شانه ی ِ هق هق ِ مرد ِ نزدیک ِ آن سوی ِ آئینه نمی رسد ...

برای آنچه که دوستش داری از جان باید بگذری ... ،
بعد ، می ماند زندگی و آنچه که دوستش داشتی ...

ما خیلی نتوانستن توی ِ نخواستن داریم ... ،
نمی توانیم نخواهیم بدنیا بیائیم ...
نمی توانیم نخواهیم پدر یا مادرمان این یا آن باشند ...
نمی توانیم نخواهیم بزرگ شویم ...
حتیّ نمی توانیم نخواهیم عاشق بشویم ... ،
امّا ...
امّا اگر عاشق شدیم ...
لااقل می توانیم آن گونه که می خواهیم عاشقی کنیم ...

می گفت : خُب چکار کنم ... ؟!
از دور خیلی شبیه ِ خوشبختی بود ...

املاء ِ غم این طور غلط است ... ،
با این همه شدّت ...
غم چرا تشدید ندارد ... ؟!

بالاخره به این نتیجه رسیدم که عقل و احساس را باید از هم جدا کرد ... ،
فکرَت را از سَرَم پرانده ام ... ،
حالا خیال َت دارد راحت توی ِ سَرَم دانه دانه خاطره بر می چیند ...

می دانی ... ؟!
به نظرَم " دوست َت دارم " های ِ الکی بوی ِ لوکس می دهند ... ،
بوی ِ رُژ ...
بوی ِ عطر و ادکلن ...
" دوست َت دارم " های ِ واقعی بوی ِ تن می دهند ...
بوی ِ از نفس افتاده گی ...
بوی ِ شوری ِ خون ...

کدام چیز ِ شکسته خریدار داشته که دل ِ شکسته خریدار داشته باشد ... ؟!

ما اوّل شخص ِ جمع نیست ... ،
از من اگر می پرسی ...
تو ...
اوّل شخص ِ همه ی ِ جمع های ِ عالمَی ...

تنهائی یعنی محدود شدن در بی نهایته یک نبودن ...

باید خودم را بزنم به آن راه ... ،
راهی که تو می آئی ...

دست برداشتن از تو امّا ...
جان گذاشتن از من می خواهد ...

آن پرنده که شب هم پرواز می کند خاطر خواه ِ آسمان است ... ،
پرواز در روز فقط تفاخر ِ به زمین است ...

پروانه ای که روی ِ موهای َت سنجاق کرده ای ...
به کجا پرواز کند از این گلزار ... ؟!

سهراب جان می دانیم خانه ی ِ دوست کجاست ... ،
فقط در را باز نمی کند ...