فاصله ...
دوری از خود است ... ،
دوری از تو غائله است ... ،
که ختم ندارد ...
@09369493334 · ۶۸۵ امتیاز
★★★★☆ ۳ از ۵ (۷۱۷ رأی)
فاصله ...
دوری از خود است ... ،
دوری از تو غائله است ... ،
که ختم ندارد ...
دوست دارم همه ی ِ روزها تعطیل باشند ... ،
از تنبلی نه ... ،
این طوری انگاریک توجیه ِ الکی برای سکون ِ مطلق ِ خودم دارم ...
روابط در دنیای ِ امروز انگار نده بستان است ...
همه می گویند فلانی مُخ َ ش تاب دارد ... ،
راست می گویند خُب ... ،
خود َم هر دقیقه خیال َت را روی َ ش می نشانم و هُل َش می دهم و مواظب َم نیفتد ...
فاصله ی ِ بيست و چهارسالگي تا بيست و پنج سالگي ام را هیچ گاه از یاد نمی برم ... ،
يك سال ِ تمام ما صبح و ظهر و شب نان ِ سنگک می خوردیم ... ،
مادرم هر نانی می گفت من نان ِ سنگک می خریدم ... ،
می گفت نان ِ لواش بگیر من نان ِ سنگک می خریدم ... ،
می گفت نان ِ تفتانی بگیر من نان ِ سنگک می گرفتم ... ،
می گفت نان ِ بربری بگیر من نان ِ سنگک می گرفتم ... ،
خانه ی ِ مليكا اینها روبروی ِ نانوائی سنگکی بود ...
سکوت یعنی ...
شهادت ِ کلام ...
به تیر ِ یآس ...
در هجوم ِ خاطره ...
ته ِ بُغض بَست ِ گلو ...
نا امیدی یعنی ...
تو را خیال می کنم و ...
باز سرد است ...
آن که ته ِ چاه افتاده فقط باید فریاد بزند ... ،
رمقی مانده باشد اگر ...
ماه دارد از میان ِ پرده به اتاق َم سَرَک می کشد ... ،
به گمان َم تا به حال این همه تنهائی ندیده ...
از خودم می پرسم :
کیستی ای من ؟؟!!! ...
سالهاست ...
گوش ِ خودم ...
حسرت ِ پاسخی از زبان ِ من را بر دل دارد !! ...
تنهائی یعنی منتظر ِ یک سلام بودن ...
شب و خیال ِ هم آغوشی ...
من و بُغض و غم آغوشی ...
نه فقط چشمه ساران ... ،
که شاید جُرعه ای آب هم می تواند سینه ای سوخته از روز ِ بی آبان ِ بیابان را ...
به ستاره های ِ راهنما برساند ... ،
به ستاره های ِ شبی که خورشید ِ صبح َ ش ...
از پشت ِ خانه هائی کاهگلی سر برمی آورد ...
تنهائی شاخ و دُم ندارد ...
تنها دل و دماغ ...
تصمیمات خداوند از قدرت درک ما خارج است اما همیشه به سود ما می باشد ...
(( پائولوکوئیلو ))
امام صادق علیه السلام:
کجایند زیبارویانی که به جوانی خود مینازیدند؟
کجایند پادشاهانی که شهرها ساختند و آنها را با دیوارها مستحکم کردند؟
کجایند کسانی که در جنگها همواره غالب بودند؟
روزگار با خاک یکسانشان کرد و راهی تاریکی قبرها شدند. بشتابید، بشتابید! خود را نجات دهید، خود را نجات دهید!
خو کرده ام به تنهائی ... ،
مثل ِ مُرداب به نیلوفر ...
وقتی زخم خورده و بی رمقی و خوشبختی می آید با عشوه از کنارت می گذرد ...
این که نروی دنبال َش ناامیدی است ... ،
این که زخم خورده یا به فرض ِ محال قبراق حتی ّ ...
وقت ِ گذر ِ با ناز ِ خوشبختی امّا زنجیر شده باشی ...
این تنهائی است ...
روبروی ِ آئینه ی ِ واقعیت ...
معلوم تر از عکس ِ آدم ...
عکس ِ حرف هاش معلوم می شود ...
می دانی ... ؟
مسجد اگر خانه ی ِ خداست ...
عجیب نیست که انگار چراغ ِ تنهائی به همه جا رواست ...