محسن

در این جا، کسانی را که به مال و جان بخل می ورزند، توبیخ می نماید.
شما مردم نابکار! نه مالی در راه خداوندی که آن را به شما عطا فرموده، بخشیدید و نه جان خود را در راه خالق آن، به مخاطره انداختید.
به وسیله ی نعمتهایی که خداوند به شما داده، به بندگان او اظهار شرف و حیثیت می کنید، (با مال خودتون، پز به دیگران می دهید!)
در صورتی که خداوند را در میان بندگانش، اکرام و اطاعت نمی کنید!
(بندگی نمی کنید، خدا را فراموش می کنید)
عبرت بگیرید! از این که در منزلگاه های اقوام و ملل پیش از خود فرود آمده و منزل کرده اید (همانجایی آمدید که و عبرت بگیرید از این که از نزدیکترین برادران خود، منقطع خواهید شد. (خواهید مرد).
نهج البلاغه، خطبه 117

اعتراف میکنم چیزهای مهمی رو فراموش کردیم:
« يا ايها الانسان ما غرك بربك الكريم »(انفطار-6)
(اين آيه)كوبنده‏ ترين دليل در برابر شنونده، و قطع كننده‏ ترين عذر شخص مغرور است!
همو كه جهالت و نادانيش او را خوشحال ساخته(ميفرمايد):
اى انسان!چه چيز تو را بر گناه جرأت داده؟ و چه چيز تو را در برابر پروردگارت مغرورساخته؟ و چه چيز تو را بر هلاكت‏ خويشتن علاقمند نموده است؟
مگر اين بيمارى تو بهبودى نمي یابد؟ و يا اين خوابت‏ بيدارى ندارد؟ چرا همان گونه كه‏ به ديگرى رحم مي كنى،ب ه خود رحم نمي كنى؟
تو كه هر گاه كسى را در دل آفتاب سوزان بيابى،بر او سايه مى‏ افكنى، و هر گاه بيمارى‏ را ببينى كه سخت ناتوان گشته از روى رحم بر او مي گريى، پس چه چيز تو را بر اين بيماريت‏ شكيبائى بخشيده؟ و بر اين مصائبت صبور ساخته؟ و چه چيز تو را از گريه بر خويشتن تسلى داده؟
در حالى كه هيچ چيز براى تو عزيزتر از خودت نيست، و چگونه ترس از فرود آمدن بلا، شب‏ هنگام تو را بيدار نكرده؟ با اينكه در درون معصيت و گناه غوطه‏ ورى و در زير سلطه و قدرت‏ خداوند قرار دارى! بيا اين‏«بيمارى دورى از خدا»را با داروى تصميم و عزم راسخ مداواكن!
نهج البلاغه خطبه 223.