دلـــــــــــــــــــــم خیلی گرفته...خسته شد�
از همــــــــــــــــــــــه کس همــــــه چی...
از این ک ساعت ها وقتمو صرف نت میکنم ...از این ک بیام اینجا هی پست بذارم لایک کنم...
از این ک تمام حرفای دلمو پشت پستام مخفی کنم و هیچکسی با خوندنش متوجه نمیشه ک کلی حرف توشه فوق فوقش ی لایک...
از این ک دوستام حتی حالمو نمیپرسن... از این همه دروغ ..فریب ..دورویی...
از این ک با یه شوق ذوق بیام اما کسی نباشه ، هستن اما نه برای من...
تو کامنت ب یکی ازدوستام سلام میدم ولی توجهی نداره...
از این ک خودشونو دوستم میدونن ولی وقتی بخوام باهاشون بحرفم حوصله ندارن اما همون لحظه با یکی دیگ.....
از این ک بازم تو دنیای مجازی اشکمو در میارن...دلمو میشکونن ..ناراحتم میکنن..
وخیلی چیزای دیگ ک گفتنشون بی فایدست....
امشــــــــــــــــــــــــــــــب در سر نه در دل شوریــــــــــــــــــــــــــــی دار�
ببخشید بچه ها حالم خیلی بده

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(