سالها پیش دوبال اسمانی داشتی�
بال پرواز کران تا بیکرانی داشتی�
روزها گردی اگر بر روی دلها می نشست
شب که می شد سنت خانه تکانی داشتی�
نذری روز ظهور مهدی موعودمان
صبح ها چله به چله عهدخوانی داشتی�
گاه گاهی جمعه ها اهل زیارت می شدی�
گاه گاهی میل سجده جمکرانی داشتی�
ثانیه ثانیه هامان پای اقا می گذشت
آی مردم یک زمان صاحب زمانی داشتیم

مهدی جان به حق مادرت زهرا بیا
لایک نمیخواهم فقط یه دعای فرج منو مهمون کن برای ظهور آقا امام زمان(عج)

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است
یازده بار شمردیم و یکی باز کم است
این همه آب جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتادو دو شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

باز هم غروبِ جمعه شد آقا نیامدی

باقر العلوم ﴿ علیہ‌السلام ﴾ :
وقٺی قائمِ ما (اهل بیٺ) قیام کرد
دسٺِ خود را بر روی سرِ بندگان قرار می دهد
بہ برکتِ آن ، عقل ها و اندیشہ ها از پراکندگی نجاٺ پیدا کرده
و فهمِ آنها کامل می گردد .
منبع : [ الکافي ، ج۱ ، ص۲۵ ]