*چکاوک پرنده ی احساس*
روی صندلی نشسته ام و از پنجره کلبه ی چوبی به فضای سرسبز بيرون خيره شدم... هوا گرفته شايد ميخواهد باران ببارد؟ اگر ببارد چه بگويم برايش؟؟ گفته بودم باران وقتی دوباره می آيی منو خودش کنار همديگر می ايستيم تا قهقهه زنان شاهد نوازش مهربانانه ات باشيم... اما حالا من تنهايم... صدای رعدوبرق آمد باران باريد شيشه ی پنجره خيس شد... يا شايد...
به تنهاييم باران گريست... مانند خودم...
"دل نوشته هام"

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(