دل نوشته های امین:
ببار ای بارون ببار بر دلم گریه کن خون ببار
بر شب تیره چون زلف یار بهر لیلی چو مجنون ببار
ای بارون.........
خدایا! دلم باران میخواهد.....
گرد و خاک های دلم بی داد می کند......
می دانم که تنها باران میتواند دل مرا بشوید و پاک کند.....
اما......
اما خدای من; ای خدایی که درد دل مرا بهتر از هر کسی می دانی.......
با زخم دلم چه کنم؟ مرهمی برای آن ها سراغ داری؟
این زخم های عمیق روزی مرا از پا در می آورند...............

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(