ﻧﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ حقیقی ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ... ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﮏ ﻣﺴﺎﻓﺮﮐﺶ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩی ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺳﻮﺍﺭ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺧﻮﺩ می ﮐﻨﺪ . ﻣﺴﺎﻓﺮ بدون هیچ ﺣﺮفی ﮐﻨﺎﺭ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ می ﻧﺸﻴﻨﺪ .
کمی جلوتر ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺗﮑﺎﻥ می ﺩﻫﺪ ﻭ
ﺳﻮﺍﺭ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ می ﺷﻮﺩ ﻭ روی صندلی عقب می نشیند.
ﭘﺲ ﺍﺯ طی ﻣﺴﺎفتی، ﻣﺮﺩ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺳﻮﺍﻝ میﮐﻨﺪ : ﻣﻨﻮ می ﺷﻨﺎسی؟
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ : ﻧﻪ ﺷﻤﺎ ؟!
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ : ﻣﻦ ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻠﻢ .
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﻣﻲ ﺧﻨﺪﺩ ﻭ ﺭﻭ به ﻣﺴﺎﻓﺮ می گوید: ﺷﻮﺧﻴﺘﻮﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ؟!
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﭘﺲ ﺍﺯ طی ﻣﺴﺎفتی ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺳﻮﺍﻝ میﮐﻨﺪ : ﻣﻨﻮ ﻣﻲ ﺷﻨﺎسی؟
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﺟﻮﺍﺏ می ﺩﻫﺪ : ﺍﻟﺒﺘﻪ!... ﻳﻪ ﺍﺩﻡ ﺳﺮﮐﺎﺭی!
ﻣﺴﺎﻓﺮ می ﮔﻮﻳﺪ : ﻧﻪ ﺟﺎﻧﻢ. ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ، ﻣﻦ ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻠﻢ .
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﻣﻲ ﺧﻨﺪﺩ .
ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮ که روی صندلی عقب نشسته بوده، ﺑﺎ ﺣﻴﺮﺕ ﻧﮕﺎهی ﺑﻪ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ و می ﭘﺮﺳﺪ :
ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ! ﺷﻤﺎ ﺑﺎ کی ﺣﺮﻑ می ﺯﻧﻴﺪ ﻭ می ﺧﻨﺪﻳﺪ؟!
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺣﺮﻑ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﺎ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮﺩﻩ و ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ می ﮔﺬﺍﺭﺩ !
در آن هنگام...
ﺧﺎﻧﻢ ﻭ
ﺁﻗﺎی ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ای ﺑﺮ ﻟﺐ ﺩﺍشتند، ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﮐﺶ ﻋﺰﻳﺰ ﻣﺎ ﺭﺍ می ﺩﺯﺩﻧﺪ و de برو که رفتیم . . . !
ﺑﻪ ﺍﻳﻦ می گن ﺧﻼﻗﻴﺖ ﺩﺭ ﺩﺯﺩی :‎|‎
بزن لایکو . . .

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(