امروز داشتم به یکی از آهنگای مرتضی پاشایی گوش میدادم ک رسید ب اینجا:
میدونی حالم این روزا بدتر از همست
آخه هرکی رسید دل ساده ی من رو شکست
قول بده که تو از پیشم نری
.
.
.
یهو یادش افتادم که میگفت: هیچوقت تنهات نمیذارم و تا تهش هستم!!!
یهو به خودم اومدم و به قول خودش به خودم گفتم:
اوووووهووووی... کجایی؟؟ اون دیگه باهات مثل قبل نیست و نمیشه... چرا این همه زور میزنی آخه؟؟!!!!! نمیخواد دیگه...
ولی هر وقت با ی نفر دوست شدید، ببینید "عشقم" و "دوستت دارم" و ... تیکه کلامش نباشه، بعد بهشون تکیه کنید!!!! همه اینا احساساتش صرف اون لحظه بوده!!!!!
جوری باهام حرف زده بود که من فکر میکردم دوست داشتنش مثل قالی کرمان هست!!! که هر چی زمان بگذره، کم ک نمیشه بیشتر هم میشه!! ولی نمیدونستم که یه روزی به بهانه همین زمان لعنتی ازم سرد میشی!!!!
ولی... خودت رفتی ولی عشقت نرفته…من عاشق تر شدم هفته به هفته!!!!!!!!!!!
شنیدم ک میگن: رفاقت بار سنگینی ست !
کسی بر دوش میگیرد که یک دنیا “وفا” دارد …
وفا رو حال کن!!!!! با این همه سردیت، بازم مثل قبلم... پای قولم موندم!

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(